UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

W naszym serwisie stosuje się pliki cookies, które są zapisywane na dysku urządzenia końcowego użytkownika w celu ułatwienia nawigacji oraz dostosowania serwisu do preferencji użytkownika. Szczegółowe informacje o plikach cookies znajdziesz w Polityce Prywatności. Zablokowanie zapisywania plików cookies na urządzeniu końcowym lub ich usunięcie możliwe jest w po właściwym skonfigurowaniu ustawień przeglądarki internetowej. Więcej o blokowaniu i usuwaniu plików cookies znajdziesz w Polityce Prywatności. Zablokowanie możliwości zapisywania plików cookies może spowodować utrudnienia lub brak działania niektórych funkcji serwisu. Niedokonanie zmian ustawień przeglądarki internetowej na ustawienia blokujące zapisywanie plików cookies jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na ich zapisywanie.

Rozumiem

A.M. Bononcini La decollazione di San Giovanni Battista

Wykonawcy:
Andrzej Kosendiak – dyrygent
Ewa Marciniec – alt (Battista)
Bożena Bujnicka – sopran (Erodiade)
Aldona Bartnik – sopran (Salomè)
Jaromír Nosek – bas (Erode)
Joanna Dobrakowska – mezzosopran (Angelo)
Wrocławska Orkiestra Barokowa
Jarosław Thiel – kierownictwo artystyczne Wrocławskiej Orkiestry Barokowej


Nagrano w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki im. Witolda Lutosławskiego, w dniach 22–24 stycznia 2018 r.

Reżyseria nagrania, montaż, mastering: Andrzej Sasin, Aleksandra Nagórko (wytwórnia CD Accord)
NFM 56, ACD 256-2

Premiera płyty: 12 kwietnia 2019
Patronat medialny: Program II Polskiego Radia

Program:
Antonio Maria Bononcini – La decollazione di San Giovanni Battista oratorio in due parti

1. Introduzione                                                                             
Prima parte
2. Aria: Sorga omai l' Alba lucente (Erodiade)                                   
3. Recitativo: Ma no, de' suoi bei raggi il sol (Erodiade, Erode)            
4. Aria: Tutto attento il sol mirai (Erode)                                           
5. Recitativo: Soffri mio Re (Erodiade, Erode, Battista)                        
6. Aria: Perché il sole (Battista)                                                        
7. Recitativo: Ma tu che fai? (Battista, Erode)                                    
8. Aria: Omicida è la pietà (Erode)                                                   
9. Recitativo: Oh, di cieco pensiero ingannate follie! (Battista)            
10. Aria: Parmi veder (Battista)                                                        
11. Recitativo: Mio sposo, mio signore (Erodiade, Erode)                    
12. Aria: Già costretta dal martir (Erodiade)                                       
13. Recitativo: Erodiade, deh cessa dai rimproveri tuoi (Erodiade, Erode)
14. Duetto: Rieda pure / Torni pure (Erodiade, Erode)                          
15. Recitativo: Ecco a’ tuoi cenni (Salomè, Erodiade)                            
16. Aria: Si, cadrà la cervice sì temuta (Salomè)                                   
17. Recitativo: Al prigionier Battista (Angelo)                                       
18. Aria: Preziosa è quella morte (Angelo)                                           
czas całkowity:                                                                                                [46'08]


Seconda parte
1. Aria: Festivi, giulivi, risuanate (Salomè)                                           
2. Recitativo: Ma a regia mensa assiso (Salomè)                                 
3. Coro: Rapido da te lungi                                                                
4. Recitativo: De la tua vita (Salomè)                                                 
5. Aria: De le palme c’ha l’Idume (Salomè)                                          
6. Recitativo: Non più, deh cessa (Erode, Erodiade, Salomè)                 
7. Aria: Nulla si nieghi (Erode)                                                           
8. Recitativo: Ah, mio Rege adorato (Erodiade, Erode, Battista)             
9. Aria: Bacio l'ombre e le catene (Battista)                                         
10. Recitativo: In questo orror profondo (Angelo)                              
11. Aria: Con animo forte incontra la morte (Angelo)                            
12. Recitativo: Qual annunzio beato (Battista)                                      
13. Aria: Tu che sei nume di pace (Battista)                                        
14. Recitativo: Et ancora i tuoi voti (Angelo)                                        
15. Aria: Tardi diviene all'ira (Angelo)                                                 
16. Recitativo: Figlia già fausto arride (Erodiade, Salomè)                     
17. Aria: Clizia, che amante del Sole (Salomè)                                     
18. Recitativo: Signor, giacché (Salomè, Erode, Erodiade)                    
19. Aria: Il crin cingetemi (Erodiade)                                                  
20. Recitativo: Ecco, o Madre (Salomè)                                              
21. Duetto: Ho vinto o figlia / Vincesti, o madre (Erodiade, Salomè)      
22. Recitativo: Così d’empio livore (Angelo)                                        
23. Coro: Muore il giusto                                                                  
czas całkowity:                                                                                                [45'26]


La decollazione Bononciniego wykonano po raz pierwszy w 1709 roku w kaplicy cesarza Józefa I w Wiedniu. Raczej skromną w obsadzie partyturę La decollazione na smyczki i continuo można wyjaśnić wykonaniem w okresie Wielkiego Postu, ale wokalne i instrumentalne wymogi tego utworu w pełni wykorzystują wirtuozerię wiedeńskich muzyków i ich umiejętności wokalne. Jednocześnie Bononcini wplótł doskonale opanowaną przez niego technikę kontrapunktu, zwykle kojarzoną z muzyką sakralną, w całe dzieło tak, że nosi znamiona zarówno kompozycji świeckiej, jak i religijnej.

Tę kontrapunktyczną powagę można dostrzec w orkiestrowym wstępie, finałowym chórze Muore il giusto, śpiewanym przez 5 solistów, i w kilku ariach, szczególnie arii św. Jana Bacio l'ombre, zapisanej w mrocznej tonacji f-moll. Partię św. Jana śpiewa alt – w rejestrze wokalnym często przypisywanym bohaterom barokowych oper, w których wówczas wcielali się dysponujący silnymi płucami kastraci. Rola moralnie słabego Heroda została powierzona basowi, podczas gdy partie Herodiady i Salome wykonywali kastraci-sopraniści kreujący zazwyczaj role kobiece, z przypisaną im muzyką szczególnie zmysłową w stylu. Duet Heroda i Herodiady Rieda pure z początku utworu byłby efektownym duetem miłosnym w każdej operze tamtych czasów, a jednocześnie jest imponujący pod względem kontrapunktycznym, splatając partie kochanków na wzór wcześniejszych włoskich madrygałów.

Bononcini stosuje w oratorium schemat arii da capo, ale zapisuje w całości powrót sekcji A, zamiast używać skrótu DC. Jednak w dramatycznym punkcie zwrotnym opowieści, kiedy Salome śpiewa arię De la palme i prawdopodobnie tańczy dla gości, Herod przerywa jej pełnym pasji recytatywem Non più, deh cessa, zanim jeszcze zdąży ukończyć sekcję B, po czym składa propozycję spełnienia jej życzenia. Chociaż zerwanie z konwencją muzyczną może wydawać się dziś drobnostką, w czasach Bononciniego było to bardzo niezwykłe i żywe przedstawienie erotycznej mocy Salome i słabości Heroda. Jego rozbudowana aria Nulla si neighi, którą następnie wykonuje, zawiera partie dwóch wiolonczel solo – możemy spekulować, że grali je wówczas bracia Bononcini.

Oratorium La decollazione zawiera wiele wspaniałych arii, niektórych tylko na głos i continuo, innych z pełnoprawnym i świetnie napisanym akompaniamentem smyczków. Dotychczas było znane i badane przez naukowców, lecz teraz przyszedł czas, by dzieło to mogło docenić i podziwiać szersze audytorium. Wielce prawdopodobne, że nigdy nie będzie tak popularne jak oratoria Händla, czy tak żywe jak Salome Straussa, lecz niniejsze nagranie stanowi cenny wkład w ukazanie światu tego mało znanego arcydzieła.

Brent Wissick, profesor University of North Carolina, Chapel Hill, fragment eseju zamieszczonego w booklecie albumu

Tłumaczenie – Anna Marks

Cena: 59 zł
Kup w sklepie

Narodowe Forum Muzyki (NFM) – instytucja kultury miasta Wrocławia, współprowadzona przez:

Rozwój działalności artystycznej i edukacyjnej NFM poprzez zakup sprzętu i wyposażenia współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Funduszu Spójności oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego VIII osi priorytetowej Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury, dla której Instytucją Pośredniczącą jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. DZIAŁANIE: 8.1 Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury Programu Operacyjnego Infrastruktura I Środowisko 2014-2020 | Więcej o projekcie