Czas na spotkanie z muzyką brytyjskich gentlemanów – program kolejnego koncertu NFM Orkiestry Leopoldinum to niezwykły przegląd twórczości najpopularniejszych Anglików. Tego wieczoru usłyszymy także muzykę króla austriackich salonów przełomu XIX i XX stulecia – Fritza Kreislera.

Jeden z najsłynniejszych dziś twórców brytyjskich, Edward Elgar, swoje muzyczne umiejętności rozwijał samodzielnie, studiując partytury innych twórców. Początkowo jego sukcesy były skromne, z czasem jednak stał się sławny, zaczął też cieszyć się uznaniem m.in. samego Richarda Straussa. Na swej drodze spotkał Elgar również Fritza Kreislera, któremu dedykował Koncert skrzypcowy h-moll. Innym samoukiem, który zyskał miano jednego z najważniejszych twórców brytyjskich, był William Walton. Na tle pozostałych dzieł powstałych w Anglii jego muzyka wyróżnia się niezwykle indywidualnym brzmieniem, daleko odbiegającym od współczesnych kompozytorowi brytyjskich schematów. Frank Bridge był zaś znany głównie jako nauczyciel Benjamina Brittena, uchodzącego za drugiego po Henrym Purcellu najsłynniejszego kompozytora angielskiego. Bridge, choć był rzeczywiście utalentowanym dyrygentem i kompozytorem, na większe zainteresowanie ówczesnego świata muzycznego musiał czekać do ostatnich lat swego życia. Miał jednak opinię muzyka o doskonałym rzemiośle.

Przeznaczone na osiemnaście instrumentów smyczkowych Preludium i fuga op. 29 to dzieło, które wyszło spod pióra trzydziestoletniego twórcy – niezwykle przemyślane pod względem struktury i bezkompromisowe w brzmieniu. Benjamin Britten skomponował je w 1943 roku na jubileusz dziesięciolecia poważanej londyńskiej orkiestry prowadzonej przez Boyda Neela – znanego brytyjskiego dyrygenta i lekarza. Zespół ten od lat chętnie współpracował z Brittenem i wykonywał jego kolejne utwory. Preludium i fuga w wyraźny sposób kontrastują z kompozycją nauczyciela Brittena – romantyczną Suitą na orkiestrę smyczkową. Dziełu Bridge’a pod względem stylistycznym wyraźnie bliżej jest bowiem do brzemienia utworów Fritza Kreislera, który przez lata był znany ze swej muzyki salonowej. Również w bogatej i różnorodnej twórczości Elgara odnajdujemy tego rodzaju chwytające za serce kompozycje. Należą do nich zarówno niewielkich rozmiarów Chanson du matin i Chanson du nuit, jak i dedykowane ukochanej żonie kompozytora muzyczne wyznanie miłości: Salut d’amour.