Już niebawem w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki zakróluje muzyka Piotra Czajkowskiego, który żył i tworzył w carskiej Rosji, oraz Dymitra Szostakowicza – artysty dorastającego w czasach burzliwych zmian politycznych i narodzin ZSRR. Naszej publiczności przedstawimy dwa muzyczne światy, opisujące odległe bieguny rzeczywistości.

I Koncert fortepianowy b-moll niewątpliwie zajmuje w twórczości Piotra Czajkowskiego szczególne miejsce. Dzieło to powstało w latach 70. XIX stulecia na prośbę słynnego pianisty Nikołaja Rubinsteina. Czajkowski przyjął zamówienie z entuzjazmem – było to w okresie, kiedy chętnie komponował utwory fortepianowe, studiując przy okazji tajniki sztuki pianistycznej. Co ciekawe, ukończony I Koncert fortepianowy początkowo nie spotkał się z aprobatą Rubinsteina, który próbował namówić Czajkowskiego do poprawek. Kompozytor, dosyć często ulegający tego typu namowom, tym razem prawdopodobnie jednak się nie zgodził – a jeśli tak, to przystał jedynie na wprowadzenie kilku drobnych korekt. Dzieło udało się opublikować, a po trzech latach przekonał się do niego sam Rubinstein, który zdobył serca europejskiej publiczności jego niezrównaną interpretacją. Niedoceniony z początku utwór dziś należy do jednych z najchętniej wykonywanych i nagrywanych koncertów fortepianowych na świecie. Już od pierwszych dźwięków melodii pierwszego tematu porywa słuchacza w niezwykłą podróż, która trwa aż do przepełnionej tanecznym charakterem ostatniej części kompozycji.

Dymitr Szostakowicz swoją X Symfonię napisał niemal osiemdziesiąt lat po I Koncercie fortepianowym Czajkowskiego. Przez ten czas kraj carów zdążył się przeobrazić w Związek Radziecki. Pracę nad kompozycją artysta rozpoczął już w 1945 roku, jednak niedokończone dzieło trafiło na kilka lat do szuflady. Szostakowicz powrócił do szkiców dopiero w 1953 roku, po śmierci Józefa Stalina. Kompozycja wprowadza słuchaczy w pełen dramatycznych przeżyć emocjonalnych świat człowieka żyjącego w totalitarnej, pełnej terroru rzeczywistości. Symfonia pełna jest niepokoju, a słuchaczowi przez cały czas jej trwania, niczym uporczywa, natrętna myśl, towarzyszy ciągle powtarzany muzyczny podpis kompozytora (d-s-c-h). Ma to obrazować rozterki bohatera – artysty, który przez całe życie walczył z wymuszającym kompromisy terrorem i naciskami totalitarnej władzy.