Czas na kolejnych zagranicznych gości! Tym razem w Narodowym Forum Muzyki wystąpi słynna brytyjska Philharmonia Orchestra. Zespół, którego początki sięgają 1945 roku, poprowadzi jego pierwszy dyrygent, który pełni też funkcję doradcy artystycznego – Esa-Pekka Salonen. W wykonaniu muzyków usłyszymy dwa słynne dzieła symfoniczne autorstwa Ludwiga van Beethovena i Gustava Mahlera.

Philharmonia Orchestra powstała dzięki inicjatywie związanego z wytwórnią EMI producenta Waltera Legge’ego. Z roku na rok zespół zaczął odnosić coraz większe sukcesy na międzynarodowej scenie muzycznej. Współpracował z większością najważniejszych artystów XX wieku. Wśród osobistości muzycznych, z którymi występowali instrumentaliści Philharmonia Orchestra, wymienić można: Richarda Straussa, Artura Toscaniniego czy Herberta von Karajana. Ponad dziesięć lat temu współpracę z zespołem rozpoczął fiński dyrygent i kompozytor Esa-Pekka Salonen. Poza wykonywaniem muzyki poprzednich epok Philharmonia Orchestra koncentruje się również na promocji muzyki nowej. Daje młodej generacji twórców szansę rozwoju za sprawą takich programów, jak promująca muzykę nową seria koncertów Music of Today, czy też Philharmonia Composers’ Academy, w ramach której co roku zespół nagradza wyróżniających się kompozytorów będących u progu swej kariery.

W wykonaniu brytyjskiego zespołu usłyszymy dwa słynne dzieła symfoniczne, które od lat nie znikają z koncertowych afiszy. Pierwszym z nich będzie II Symfonia Ludwiga van Beethovena. Dzieło to jest niezwykle pogodne, choć powstało w trudnych dla kompozytora okolicznościach. Napisał je bowiem w tym samym roku co „testament heiligenstadzki” – radosny wydźwięk utworu wyraźnie wskazuje, że twórczość artystyczna podtrzymywała mistrza z Bonn na duchu. Podobnie było u Gustava Mahlera, który przez muzykę wyrażał swoje rozterki filozoficzne i eschatologiczne. Jednym z pierwszych tego rodzaju utworów okazała się słynna I Symfonia, dla której bezpośrednią inspiracją stał się poemat Tytan Jeana Paula. Obie kompozycje, które usłyszymy tego wieczoru, zostały nieprzypadkowo utrzymane w tonacji D-dur. Już od baroku wybór tonacji był bardzo silnie związany z przekazywaniem określonych emocji i miał znaczenie symboliczne. W XIX wieku wielu teoretyków i znawców muzyki wielokrotnie kojarzyło tonację D-dur z radością, triumfem, a nawet pełnym uwielbienia zawołaniem „Alleluja”.