Żar tanga wypełni Salę Główną Narodowego Forum Muzyki. W styczniowy wieczór melomanów rozgrzeją dźwięki tak znanych kompozycji Astora Piazzolli, jak Café 1930, Oblivion czy Libertango. W programie koncertu nie zabraknie też słynnego tanga autorstwa Carlosa Gardela Por una cabeza, wykorzystywanego często w kinematografii. Koncert będzie również okazją do poznania podejścia rosyjskiego kompozytora Igora Stawińskiego do formy tanga.

Argentyna, taniec, namiętność – to zapewne pierwsze skojarzenia, które przychodzą na myśl w związku z tangiem. Jednak tę formę poddawano na przestrzeni lat wielu przekształceniom i interpretacjom, dlatego istnieją bardzo różne rodzaje tanga. Początki popularności tego tańca przypadają na drugą połowę XIX wieku. Tango tańczono wówczas głównie w lokalach o niezbyt dobrej sławie oraz w domach publicznych, a ze względu na wymiar erotyczny bywało ono często kwalifikowane jako niemoralna rozrywka. Do krytyków tanga należeli m.in. opiniotwórczy dziennikarze pisma „The Times”, papież Pius X czy niemiecki cesarz. Na szczęście odbiór tego tańca z czasem się zmienił, a tango stało się jednym z najpopularniejszych tańców w Ameryce Południowej, Stanach Zjednoczonych i Europie!

Bardzo znanym wykonawcą śpiewanego tanga argentyńskiego był Carlos Gardel. Jego kompozycja Por una cabeza skradła serca słuchaczy na całym świecie i do dziś chętnie wykorzystywana jest w filmach, wykonuje się ją także w salach koncertowych. Oryginalnie przeznaczona została na głos solowy i zespół. Obecnie istnieje wiele aranżacji tej kompozycji, a szczególnie lubianą wersją jest ta na skrzypce solo i orkiestrę. Zupełnie inne podejście do tanga zauważymy w twórczości Astora Piazzolli. Nazywany jest on często ojcem nurtu nuevo tango, gdyż zrewolucjonizował tradycyjny argentyński taniec i nadał mu artystyczną rangę. Piazzolla często wprowadzał innowacje harmoniczne, a nawet elementy jazzu. Tango tworzone przez Piazzollę stanowiło interpretację tradycyjnego wzorca, lecz nie było przeznaczone do tańczenia. Kunsztowne nuevo tango było pisane z myślą o słuchaczach. Zbliżone podejście do komponowania tanga możemy zauważyć u Igora Strawińskiego. Tango d-moll napisał on jako jedno z pierwszych dzieł po osiedleniu się w Hollywood. W utworze zachowany jest klimat tanga, jednak pod względem rytmicznym kompozytor mocno odbiegł od tradycyjnej formy, kształtując dzieło według własnego pomysłu.