Legendarna argentyńska pianistka Martha Argerich wystąpi w Narodowym Forum Muzyki wraz z instrumentalistką młodego pokolenia, Theodosią Ntokou. Artystki wykonają jedne z najchętniej grywanych koncertów fortepianowych w historii muzyki – pióra Ludwiga van Beethovena oraz Camille’a Saint-Saënsa. Repertuaru dopełni przedstawiający barwny korowód rozmaitych gatunków Karnawał zwierząt tego francuskiego twórcy oraz słynna Pawana dla zmarłej infantki Maurice’a Ravela.

Wspomniane dzieło Ravela jest stylizacją hiszpańskiego tańca, którego nazwa wzięła się od jego powolnych, uroczystych kroków odzwierciedlających zachowanie dumnych pawi. Pawana początkowo powstała w 1899 roku jako utwór na fortepian, ale przyćmiła ją przygotowana ponad dekadę później wersja orkiestrowa. To nostalgiczne i pełne zadumy dzieło zyskało wielką popularność. Ravel przywiązywał ogromną wagę do jego interpretacji, przestrzegając przed zbyt wolnym tempem wykonania: „to jest Pawana dla zmarłej infantki, a nie Zmarła pawana dla infantki” – mawiał. 

Skomponowanie II Koncertu fortepianowego g-moll op. 22 zajęło Saint-Saënsowi niespełna trzy tygodnie. Miał on bardzo mało czasu, by solidnie przygotować się do jego premiery, podczas której wystąpił również jako solista. Prawykonanie odbyło się 13 maja 1868 roku, orkiestrę poprowadził wówczas wielki rosyjski pianista, kompozytor i dyrygent – Anton Rubinstein – a przy fortepianie zgodnie z planem zasiadł Saint-Saëns. Niekonwencjonalna struktura dzieła początkowo rozczarowała audytorium, jednak z biegiem czasu koncert zyskał należyte uznanie, wchodząc do żelaznego repertuaru literatury fortepianowej. 

Choć wedle numeracji Koncert fortepianowy C-dur op. 15 Ludwiga van Beethovena powstał jako pierwszy, jego opus nie pokrywa się z chronologicznym procesem twórczym artysty. W rzeczywistości Beethoven nakreślił jego początkowe dźwięki już po powstaniu II Koncertu fortepianowego B-dur op. 19. Można domniemywać z czego wynikała owa systematyka – najbardziej prawdopodobnym wydaje się bliższe przywiązanie artysty do koncertu utrzymanego w tonacji C-dur, który też jako pierwszy został opublikowany i zaprezentowany przed wiedeńską publicznością. Dzieło osadzone jest bliżej tradycyjnych muzycznych środków wyrazu, jego faktura jest błyskotliwa i wirtuozowska, niezwykle wymagająca technicznie dla pianisty.

Koncert Argerich i Ntokou zwieńczy zaś Karnawał zwierząt – cykl utworów nazwanych przez samego ich autora – Camille’a Saint-Saënsa – rodzajem „fantazji zoologicznej”. Kompozycję stworzył on jako muzyczny żart, w zamierzeniu wykonywany wyłącznie w gronie przyjaciół. Ostatecznie dzieło wydano i zaprezentowano publicznie dopiero po śmierci artysty – zgodnie z jego wolą.