Kontrabasistka Sarah Murcia i altowiolista Mat Maneri w duecie ze sobą jeszcze nie występowali. Koncert w NFM będzie więc nowym, interesującym krokiem na wspólnej drodze, którą ci doświadczeni artyści idą, medytacja zaś tylko jednym z wielu na niej tropów. To, jak nas poprowadzą i w co przyjdzie nam się wsłuchać, jest nie do przewidzenia. 

O Murcii śmiało można powiedzieć, że jest drugą po Joëlle Léandre najbardziej znaną francuską kontrabasistką improwizującą. Zanim sięgnęła po ten instrument, uczyła się gry na fortepianie i wiolonczeli. Dlaczego kontrabas? Na przestrzeni ostatnich dwudziestu pięciu lat Murcia dała się poznać w wielu przedsięwzięciach jako artystka wszechstronna, otwarta na najróżniejsze inspiracje. Nie lubi hierarchii w muzyce: tak samo chętnie gra utwory proste, jak wyrafinowane dzieła o skomplikowanej strukturze. Ma na koncie współpracę z wielkimi świata jazzu, uwielbia jednak też wykonywać piosenki, którym bliżej do popu, rocka, punku albo elektroniki. Murcia to znakomita improwizatorka, jej muzykowanie jest pełne pomysłów, temperamentu i inicjatywy. Artystka intensywnie komponuje, aranżuje, a także śpiewa. 

Gdy Murcia wspomina dzieciństwo, opowiada o tym, że w jej domu słuchano rozmaitej muzyki – między innymi jazzu. Z kolei u Mata Maneriego jazz też się wykonywało: jego ojcem był Joe Maneri, awangardowy saksofonista, kompozytor i pedagog. Młodego Mata zachęcano, by uczył się gry na fortepianie. On wolał jednak mniejszy instrument – wybór padł na skrzypce i na pierwszym etapie kariery grą na nich właśnie zwrócił uwagę wymagającego środowiska jazzowego w Nowym Jorku. Teraz kojarzy się go także z altówką, ponieważ to z niej może – jak mówił w wywiadzie dla „Jazz Weekly” – wydobyć „niższe, solidne dźwięki, których zawartość harmoniczna jest dla mnie bogatsza”. Dziś trudno nie docenić jego dbałości o detal i niekonwencjonalnego frazowania. Barwnie – i trafnie – opisał grę Maneriego „Chicago Reader”: „Ma własne brzmienie. Ze swoim mahoniowym tonem i muskularnym niskim rejestrem ślizga się od jednego dźwięku do drugiego jak syty wąż”. Swój wyjątkowy status zawdzięcza także metodzie łączenia elementów jazzu, swobodnej improwizacji i baroku z muzyką mikrotonową.