Zapraszamy na uroczyste odsłonięcie popiersia Maestra Andrzeja Markowskiego, twórcy i dyrektora artystycznego Wrocławskiego Festiwalu Oratoryjno-Kantatowego Wratislavia Cantans („Śpiewający Wrocław”). Autorem rzeźby, którą będzie można podziwiać w foyer NFM, jest Bronisław Krzysztof. Wydarzenie to będzie uhonorowaniem wielkiego muzyka, za sprawą którego dziś możemy świętować 60. już edycję Międzynarodowego Festiwalu Wratislavia Cantans im. Andrzeja Markowskiego.
Andrzej Markowski był dyrygentem i kompozytorem. Urodził się 22 sierpnia 1924 roku w Lublinie, zmarł 30 października 1986 roku w Warszawie. W latach 1939–1941 kształcił się w Lublinie (kompozycja), a w latach 1943–1944 w Warszawie (fortepian). W roku 1944 brał czynny udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie studiował kompozycję pod kierunkiem Aleca Rowleya w Trinity College of Music w Londynie (1946–1947) oraz Piotra Rytla i Tadeusza Szeligowskiego w PWSM w Warszawie, gdzie uczył się także dyrygentury w klasie Witolda Rowickiego (1947–1955).
Po ukończeniu studiów był dyrygentem Filharmonii Śląskiej w Katowicach (1955–1959), następnie kierownikiem artystycznym i pierwszym dyrygentem orkiestry Filharmonii Krakowskiej (1959–1964). W 1959 roku utworzył w Krakowie orkiestrę kameralną i w niedługim czasie zorganizował cykl koncertów Musica Antiqua et Nova i festiwal Krakowska Wiosna Młodych Muzyków, na którym dokonał prawykonań utworów między innymi Krzysztofa Pendereckiego i Grażyny Bacewicz. Z orkiestrą kameralną, którą założył przy Filharmonii Krakowskiej odbył tournée po Włoszech, Belgii i Stanach Zjednoczonych.
W roku 1965 zdecydował się na objęcie stanowiska dyrektora Filharmonii Wrocławskiej i doprowadził do otwarcia jej własnej, nowej siedziby. Rok później powołał do życia festiwal oratoryjno-kantatowy Wratislavia Cantans i objął funkcję jego dyrektora artystycznego (1966–1976); kierował równocześnie Festiwalem Polskiej Muzyki Współczesnej oraz Festiwalem Muzyki Organowej i Klawesynowej we Wrocławiu. W roku 1970 z Orkiestrą Filharmonii Narodowej wziął udział w podróży koncertowej po krajach Dalekiego i Bliskiego Wschodu. W latach 1971–1977 pełnił funkcję dyrygenta i wicedyrektora artystycznego Filharmonii Narodowej w Warszawie. W latach siedemdziesiątych odbył tournée po Anglii z WOSPR i dwukrotne tournée po Japonii z Tokyo Philharmonic Orchestra. Od 1980 roku był dyrygentem w Groningen w Holandii. W 1982 roku objął kierownictwo artystyczne Filharmonii Łódzkiej.
Andrzej Markowski był wielkim popularyzatorem muzyki polskiej w kraju i na świecie. Dyrygował w Berlinie, Mediolanie (La Scala), Amsterdamie (Royal Concertgebouw Orchestra), Brukseli (Palais des Beaux-Arts), Paryżu, Barcelonie, Madrycie, Kolonii, Lipsku, Dreźnie, Montreux, Teheranie, Bejrucie, Melbourne, Moskwie, Kopenhadze, Oslo, Darmstadcie, Buenos Aires, Meksyku, we Florencji i Frankfurcie. Prowadził koncerty ze światowej sławy artystami, takimi jak Artur Rubinstein, Dawid Ojstrach, Isaac Stern, Maurizio Pollini, Henryk Szeryng, Krystian Zimerman, Julius Katchen, Vlado Perlemuter czy Jorge Bolet.
Cieszył się opinią znakomitego interpretatora muzyki dawnej – prowadził po raz pierwszy w Polsce takie dzieła, jak Vespro della Beata Vergine i Il combattimento di Tancredi e Clorinda Monteverdiego, Mesjasz i Juda Machabeusz Händla, ale też operę Peleas i Melizanda Debussy’ego. Zasłynął także jako wybitny odtwórca muzyki współczesnej – propagował ją na estradach polskich i zagranicznych. Wielokrotnie dyrygował na Biennale di Venezia i podczas festiwalu Sagra Musicale Umbra w Perugii. Trzykrotnie dyrygował Orkiestrą La Scala w Mediolanie. Występował ponad dwadzieścia pięć razy na festiwalu Warszawska Jesień, był również członkiem jego komisji repertuarowej (1971–1981); dokonał na festiwalu polskich i światowych prawykonań utworów, między innymi Krzysztofa Pendereckiego, Henryka Mikołaja Góreckiego, Kazimierza Serockiego, Tomasza Sikorskiego, Bolesława Szabelskiego, Witolda Szalonka, Pawła Szymańskiego czy Witolda Lutosławskiego, Györgya Ligetiego, Pierre’a Bouleza, Hansa Wernera Henzego, Charlesa Ivesa, Iannisa Xenakisa, Luigiego Nono i Brunona Maderny.
Jako kompozytor zdobył ogromne uznanie, pisząc muzykę do ponad trzydziestu pięciu filmów krótko- i długometrażowych, między innymi do Pokolenia, Popiołów, Przekładańca Andrzeja Wajdy, Pana Wołodyjowskiego Jerzego Hoffmana czy do eksperymentalnych filmów Andrzeja Munka, Waleriana Borowczyka, Jana Lenicy i Tadeusza Makarczyńskiego. Zainspirował Andrzeja Wajdę do realizacji filmu Dyrygent. Pisał także muzykę do teatru.
W 1965 roku otrzymał nagrodę II stopnia Ministerstwa Kultury i Sztuki, w 1974 – nagrodę państwową I stopnia za wybitne kreacje artystyczne na Warszawskiej Jesieni oraz dwukrotnie nagrodę krytyków – statu¬etkę Orfeusza (1968, 1971). W latach 1969 i 1971 był laureatem dorocznej nagrody Związku Kompozytorów Polskich. W roku 1974 zdobył Grand Prix du Disque Académie Charles Cros we Francji za nagranie Jutrzni Krzysztofa Pendereckiego.
Andrzej Markowski pozostawił ogromny wkład w rozwój kultury muzycznej w Polsce i na świecie.
Bronisław Krzysztof działa od 1981 roku, tworząc rzeźby, medale, projekty z zakresu designu oraz grafiki i plakatu. Od ponad dwudziestu pięciu lat jako designer współpracuje z firmą SISLEY Cosmetics Paris, projektując zarówno elementy związane z produktami kosmetycznymi, jak i aranżacje wnętrz.
Jego dorobek obejmuje ponad pięćdziesiąt wystaw indywidualnych i ponad sto sześćdziesiąt wystaw zbiorowych prezentowanych w Polsce oraz w dziewiętnastu krajach, między innymi w USA, Japonii, Kanadzie, Francji, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Szwajcarii, Hiszpanii czy Włoszech. Artysta prowadzi również własną galerię. Krzysztof stworzył ponad sto sześćdziesiąt rzeźb, które trafiły do kolekcji wielu znanych kolekcjonerów i instytucji, na przykład Gustava Cisnerosa, Ann i Gordona Gettych, Huberta i Isabelle d’Ornano, Alfreda Taubmana czy Elise i Basile’a Goulandrisów. Wśród zamawiających znaleźli się między innymi Dodie Rosekrans, David Rothschild, Valentino Garavani oraz Peter Marino. Dzieła polskiego artysty znajdują się w zbiorach muzealnych w Polsce (Muzeum Śląskie w Katowicach, Muzeum Miejskie we Wrocławiu, Muzeum Historyczne w Bielsku-Białej, Muzeum Narodowe w Krakowie) oraz za granicą (British Museum, Museum of Contemporary Art Basil and Elise Goulandris, Museum of Coins and Medals Kremnica).
Bronisław Krzysztof ma w dorobku liczne realizacje w przestrzeni publicznej, w tym rzeźbę Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie, pomnik DNA we Wrocławiu, prace w Paryżu i Neapolu, a także wystawę „RZEŹBA-GRANIT” na dziedzińcu Pałacu Królewskiego Muzeum Miasta Wrocławia. Jedno z jego ostatnich dzieł stanowi pomnik generała Maczka w Edynburgu; artysta jest także autorem popiersia Georges’a Clemenceau w Warszawie.