Trio Laflamme to powstały w 2013 roku zespół kameralny specjalizujący się w wykonywaniu muzyki XVIII i pierwszej połowy XIX wieku. Flecistka Annie Laflamme, pianistka Katarzyna Drogosz oraz wiolonczelista Jarosław Thiel, występując w NFM, sięgną zatem po taki właśnie repertuar. Zaprezentują przeżywającą ostatnio renesans twórczość Louise Farrenc, dorobek Gaetana Donizettiego, autora słynnych oper, a także kompozycję słynnego romantycznego artysty związanego mocno z Wrocławiem – Carla Marii von Webera.
Urodzona w Paryżu w 1804 roku Farrenc miała nie tylko dar („talent rzadki wśród kobiet” – pisał o niej Berlioz) i determinację, ale też sporo szczęścia. Wychowała się w artystycznej rodzinie i kształcona była przez mistrzów (między innymi Johanna Nepomuka Hummla i Antonína Rejchę), później rozwijała swoją pasję przy wsparciu męża. Koncertowała, komponowała i współprowadziła wydawnictwo. W 1842 roku została wykładowczynią Konserwatorium Paryskiego. Była tam jedyną kobietą na takim stanowisku w całym dziewiętnastym stuleciu. Jej Trio e-moll na flet, wiolonczelę i fortepian op. 45 jest świadectwem nie tylko charakterystycznej estetyki Francuzki, ale też znakomitej orientacji w możliwościach trzech instrumentów włączonych przez nią do obsady tej pracy.
Jako że w fortepianowym dorobku artystki znajdziemy utwór Variations brillantes sur la cavatine d’Anna Bolena de Donizetti, opracowanie fragmentu Anny Boleyn, mamy pewność, że dobrze znała ona kompozycje tytułowego włoskiego mistrza bel canta, autora chociażby Don Pasquale czy Łucji z Lammermooru. W jego Sonacie C-dur na flet i fortepian operowa melodyjność łączy się ze stylem muzyki instrumentalnej. Dzieło zbudowane jest z dwóch odcinków. Elegijne, nieco zgorzkniałe largo pełniące funkcję wstępu prowadzi do perlistych dialogów między instrumentami, zapisanych w tempie allegro. Nieco tylko młodszym od Włocha twórcą działającym także w dziedzinie muzycznego teatru był niemiecki prekursor romantyzmu – Carl Maria von Weber, autor Wolnego strzelca. Jego Trio g-moll powstawało w dużej mierze równolegle ze wspomnianym przełomowym dziełem dramatycznym. W finale kompozycji, należącej do jego skromnego kameralnego dorobku, znajdziemy nawet aluzje do słynnego Freischütza. Sugestywny tytuł części trzeciej – Skarga pasterza – autor zaczerpnął najprawdopodobniej z jednej z pieśni Wilhelma Ehlersa, napisanej do słów samego Goethego.