Stwierdzenie „kocham balet” jest wręcz anegdotyczne w środowisku tancerzy. Takie zdanie często pada z ust uczniów szkoły baletowej, kiedy zostaną zapytani o to, dlaczego zdecydowali się na edukację baletową, a czują na sobie opresyjne spojrzenie nauczycielki tańca klasycznego.

Cztery tancerki i niezależne artystki tańca, które ukończyły szkołę baletową, lecz porzuciły balet na rzecz innych form tanecznych, przyglądają się tej sztuce na nowo. Zauważają, co dalej przyciąga je w tej dyscyplinie, co odrzuca, jakie widzą ślady swojej edukacji baletowej w obecnym ciele i w życiu.

Po 20 latach od zakończenia przygody z baletem Aleksandra Borys, Karolina Kraczkowska, Ramona Nagabczyńska i Iza Szostak osiągają krytyczny dystans potrzebny do tego, żeby dostrzec „tekst” baletu. A jak się okazuje, „tekst” ten jest bardzo bogaty. Zarówno wyrażane explicite libretta baletowe, jak i narracje ukryte za kulisami można bez końca analizować jako machiny ideologiczne.