W 1950 roku po prezentacjach nowych dzieł podczas Zjazdu Związku Kompozytorów Polskich Stefan Kisielewski (który nie miał w zwyczaju przebierać w słowach) stwierdził: „honor kompozytorów polskich uratowała tym razem baba”. Dziełem, które zasłużyło na ten, nieco dwuznaczny, komplement był Koncert na orkiestrę Grażyny Bacewicz, nazwany przez Kisielewskiego „współczesnym Koncertem brandenburskim”. Dzieło to, napisane w 1948 roku, nawiązujące do klasycznych wzorców i zachwycające wielką inwencją melodyczną oraz bogactwem brzmień, można by zapewne przyrównać też do serenad na orkiestrę smyczkową Mozarta. Co więcej, ta charakterystyka i skojarzenia ze słynnymi, lekkimi w charakterze wzorcami pasują właściwie do wszystkich kompozycji, które zabrzmią podczas sobotniego koncertu NFM Leopoldinum, choć będą to dzieła bardzo różnorodne i powstałe na przestrzeni niemal siedemdziesięciu lat. Najwcześniejsze w tym zestawie są dwie kompozycje utrzymane w stylu romantycznym: Serenada Piotra Czajkowskiego z 1880 roku (zachwycająca słynnym, eleganckim Walcem; sam kompozytor był niezmiernie zadowolony z tego utworu) oraz nieco tylko późniejsza, bo ukończona w 1892 roku, Serenada Edwarda Elgara, jedna z jego pierwszych i najbardziej przezeń lubianych kompozycji. Koncert c-moll Dymitra Szostakowicza roku jest w programie sobotniego koncertu dziełem wyjątkowym, gdyż orkiestra schodzi w nim na drugi plan, ustępując miejsca dialogowi dwóch solistycznie traktowanych instrumentów: trąbki i fortepianu. Uwagę słuchaczy przykuwają przede wszystkim popisy pianistyczne. Nic dziwnego – partię tę Szostakowicz napisał właściwie dla siebie, gdyż osobiście brał udział w prawykonaniu dzieła w 1933 roku.