Israel Philharmonic Orchestra to jedna z najlepszych orkiestr symfonicznych na świecie. Wybitni soliści i dyrygenci ubiegają się o przywilej koncertowania z rezydującym w Tel Awiwie zespołem. Słynni „Izraelczycy” jako pierwsza gościnna orkiestra zagrają w nowej sali koncertowej Narodowego Forum Muzyki.
Orkiestra zachwyca publiczność od 79 lat. Zespół założył polski skrzypek żydowskiego pochodzenia, Bronisław Huberman. Zgromadził on grupę żydowskich muzyków, którzy schronili się w Brytyjskim Mandacie Palestyny przed narastającym w Europie antysemityzmem. Orkiestra zainaugurowała działalność pod batutą samego Artura Toscaniniego. Choć okoliczności powstania zespołu wiążą się z trudnymi kartami historii, orkiestra jest symbolem nadziei, tolerancji i pokoju. Dawniej umożliwiała najzdolniejszym artystom rozpoczęcie nowego życia na emigracji. Zawsze była dyplomatycznym posłańcem Izraela, torując temu młodemu państwu drogę do nawiązania stosunków dyplomatycznych z całym światem. Poprzez muzykę zespół niesie przesłanie pokoju, orkiestra zagrała m.in. na spornej izraelskiej granicy, a także w schronie podczas wojny w Zatoce Perskiej. Honorowym gościnnym dyrygentem zespołu jest Kurt Masur.
Dożywotnim dyrektorem muzycznym orkiestry jest rewelacyjny Zubin Mehta, który poprowadzi „Izraelczyków” we Wrocławiu. Sama osoba maestra jest przykładem współpracy międzykulturowej. Urodził się w Bombaju w rodzinie Parsów, jego ojciec – również dyrygent – był pionierem krzewiącym muzykę klasyczną w Indiach. Zanim Zubin Mehta skończył 25 lat, dyrygował już filharmonikami berlińskimi, wiedeńskimi i izraelskimi. Do dziś z izraelską orkiestrą dał 3000 koncertów na całym świecie. Jest też honorowym dyrygentem m.in.: Orkiestry Filharmonii Wiedeńskiej, Filharmonii w Los Angels, Państwowej Opery Bawarskiej i berlińskiej Staatskapelle. Był najdłużej piastującym stanowisko dyrektorem artystycznym Filharmonii Nowojorskiej. Ma własną gwiazdę w Alei Sław na Hollywood Boulevard.
O Dziewiątej – ostatniej ukończonej symfonii Mahlera i ostatniej symfonii romantycznej w ogóle – mówi się zwykle w kontekście przemijania. Powstała w trudnym dla Mahlera czasie, zaledwie na rok przed jego śmiercią. Kompozytor wiedział, że nadchodzi rewolucja w muzyce, a on sam był jednym z ostatnich przedstawicieli „starego porządku”. Nie był zamknięty na zmiany i w IX Symfonii zawarł elementy ówczesnych tendencji muzycznych. Docenili to reprezentanci nowej szkoły kompozytorskiej, którzy interpretowali Dziewiątą w bardzo ciekawy sposób. Alban Berg widział w niej afirmację życia i natury wyrażoną przez przeczuwającego kres kompozytora. W przypominającym zapadanie w sen finale Symfonii można dostrzec pragnienie osiągnięcia spokoju i pogodzenie z losem.