Jak brzmi pojedyncza wiolonczela, gdy wydobywa się z niej romantyczne tony? Nietrudno przywołać sobie z pamięci tę pełną mocy słodycz. A jak brzmią cztery wiolonczele w równie emocjonalnym, a w dodatku popisowym repertuarze? Nie wystarczy pomnożyć razy cztery brzmienia pojedynczego instrumentu, gdyż kwartet wiolonczelowy bez wątpienia kreuje nową, unikalną przestrzeń dźwiękową. Doskonałą okazją do zapoznania się z tym zwielokrotnionym, ale też cudownie stopliwym brzmieniem będzie koncert Polish Cello Quartet, podczas którego muzycy zaprezentują utwory żyjących na przełomie XIX i XX wieku wirtuozów niemieckich i włoskich. Galerię owych niemieckich sław otwierają monachijczyk Joseph Werner oraz związany z Lipskiem i Dreznem Friedrich Wilhelm Grützmacher, który dokonał licznych wiolonczelowych aranżacji słynnych dzieł. Wśród nich znalazł się fragment z Wagnerowskiej opery Lohengrin, który usłyszą Państwo podczas środowego koncertu. W gronie tym nie mogło zabraknąć Wilhelma Fitzenhagena. Właśnie jemu Piotr Czajkowski zadedykował słynne Wariacje rococo. Również z Niemiec pochodził Julius Klengel, przyjaciel Brahmsa, Rubensteina, Regera, który już jako piętnastolatek stał się członkiem Gewandahaus Orchestra w Lipsku. Klengel napisał ogromną ilość utworów na wiolonczelę, jak również... utwór na ogromną ilość tych instrumentów, czyli Hymn na dwanaście wiolonczel. Drugim ważnym ośrodkiem wiolonczelowej wirtuozerii okazały się Włochy. Stąd pochodzili Luigi Forino (będący również autorem pracy historycznej o dziejach tego instrumentu) oraz Alfredo Piatti, który już jako nastolatek zachwycał swoimi umiejętnościami, lecz mimo to popadł w problemy finansowe. W rolę jego mecenasa wcielił się wówczas sam Ferenc Liszt, podarowując mu świetny nowy instrument. Najwyraźniej kariera Piattiego rozwijała się potem nadzwyczaj pomyślnie, skoro wiele lat później udało mu się wejść w posiadanie wiolonczeli Stradivariusa.