Wszystkim, którym kwintet dęty i kwartet smyczkowy kojarzą się wyłącznie z muzyką gładką i dość przewidywalną, z pewnością warto polecić nadzwyczajny grudniowy koncert. Ukaże on kameralistykę w niebywale atrakcyjnym i najbardziej współczesnym wydaniu. Dwa wrocławskie zespoły – LutosAir Quintet oraz Lutosławski Quartet – zmierzą się z absolutnymi nowościami. Na estradzie pojawi się też wybitny młody akordeonista, Rafał Łuc, triumfator wielu międzynarodowych konkursów.
Wszyscy wymienieni muzycy współpracować będą podczas wykonania kompozycji Pawła Hendricha, która otworzy czwartkowy wieczór. Muzyczna faktura Pteropetros łączyć ma przeciwstawne obszary – lekkość właściwą ptasim piórom i ciężar kamienia, czego zapowiedzią jest intrygujący grecki tytuł. O tym, jak brzmi „uskrzydlona skała” według Hendricha (i to wykonana przez ten sam skład ), przekonała się już publiczność tegorocznej edycji „Warszawskiej Jesieni”. Przyszedł czas, by ten muzyczny eksperyment zawitał również w rodzinnym mieście kompozytora.
Choć kolejny punkt programu – czyli dzieło Pawła Szymańskiego (które zabrzmi w wykonaniu Lutosławski Quartet)  – ma już ponad dwadzieścia lat, również tutaj odbiorcy spodziewać się mogą licznych niespodzianek. Pięć utworów na kwartet smyczkowy prześmiewczo igra z tradycją, a zarazem – z przyzwyczajeniami słuchaczy, klasyczne frazy rozjeżdżają się tu bowiem w glissandach lub przemieniają się w zaskakujące zgrzyty.
Następnie zabrzmi Rondeau Rafała Augustyna (napisane w 2015 roku i dedykowane LutosAir Quintet), które nawiązuje do lekkości muzyki kameralnej rodem znad Sekwany. I tu, obok przyobiecanej w tytule dzieła powtarzalności, słuchacze liczyć mogą na wiele niespodzianek, gdyż muzyka Augustyna ani nie bazuje na (dość przewidywalnej przecież) tonalności, ani nie wtłacza materiału dźwiękowego w (również dość przewidywalne) tradycyjne zdania muzyczne. Na zakończenie wieczoru wrocławski kwintet wykona A bright empty square Wojciecha Blecharza (również z 2015 roku). Członkowie zespołu będą musieli sprostać wielu aktorskim wyzwaniom, które kompozytor w swym „teatrze muzycznym” powierza zwykle wykonawcom. Muzycy będą więc wykonywać gesty, eksponować cielesny aspekt gry na instrumencie, przemieszczać się w przestrzeni i współpracować z elementami wizualnymi. Niemało zadań naraz, prawda? A to jeszcze nie wszystkie!