Lutosławski Quartet wytrwale kontynuuje promowanie polskiej muzyki kameralnej XX i XXI wieku. Podczas styczniowego koncertu zespół powróci do korzeni, wykonując Kwartet smyczkowy swojego patrona z 1964 roku. Usłyszymy także nową kompozycję Andrzeja Kwiecińskiego (młodego, lecz już bardzo utytułowanego twórcy), która nawiązuje swą strukturą do zręcznościowych gier komputerowych w stylu Super Mario Bros. W środkowej części wieczoru zabrzmi muzyka rosyjska – w postaci kompozycji Dymitra Szostakowicza.
Kwartet smyczkowy Witolda Lutosławskiego jest dziełem na wskroś eksperymentalnym. Choć nie posiada klasycznej partytury, nie panuje tu nieskrępowana niczym przypadkowość, a tzw. aleatoryzm kontrolowany. Lutosławski tak wyłożył jego zasady w odniesieniu do swego Kwartetu: „Jeśli wykonawcy ściśle przestrzegają instrukcji napisanych w głosach, nic nie może się zdarzyć, czego kompozytor nie przewidział”. Czyżby chodziło o wolność jako „uświadomioną konieczność”?
Z taką przyciasną definicją wolności przez lata zmagał się Dymitr Szostakowicz – kompozytor, któremu przyszło żyć i tworzyć w czasach Rosji radzieckiej i który nierzadko popadał w niełaskę decydentów, mających pilnować prawomyślności ideologicznej w dziedzinie muzyki. Jego III Kwartet smyczkowy F-dur z 1946 roku jest pełen posępnych, czy wręcz groźnych akcentów – muzycznych śladów zakończonej rok wcześniej wojny światowej. Szostakowicz wpadł na pomysł, który miał pomóc uniknąć tak często wówczas pojawiających się zarzutów o formalizm (czyli o tendencję ideologicznie wywrotową, gdyż – jak mówi jeden z bohaterów kultowego Rejsu – ryzyko polega na tym, „że jak nie ma treści, to po prostu można tam sobie podkładać różne treści i może nawet takie, które by nam tu nie odpowiadały”). Przed premierą kwartetu kolejne części opatrzone zostały przez Szostakowicza programowymi, nieco patetycznymi tytułami, takimi jak Wieczne pytanie: Dlaczego? I po co? czy Pamięci umarłych.