W wielu kulturach trójka oznacza to, co najlepsze, a nawet – doskonałe. Marcowy koncert kameralny w wykonaniu NFM Tria Smyczkowego Leopoldinum zapowiada się więc wybitnie obiecująco. Program wieczoru to przecież trio po trzykroć!
Atrakcyjne kompozycje, które zostaną zaprezentowane podczas czwartkowego występu, wyraźnie różnią się stylem i charakterem. Wpierw zabrzmi młodzieńcze dzieło Richarda Straussa z 1882 roku. Pogodne wariacje, które przyciągają uwagę ciągłymi zmianami nastroju, oparte zostały na melodii zaczerpniętej z bawarskiej piosenki Dirndl is haub auf mi’ (pojawiające się tu słowo „Drindl” oznacza tradycyjny bawarski strój kobiecy, złożony z bluzki, gorsetu i spódnicy, który zapewne wszyscy doskonale kojarzą z tym górzystym regionem – podobnie jak krótkie spodenki na szelkach, kapelusik z piórkiem, Oktoberfest i jodłowanie).
Równie bogate w rozmaite muzyczne nastroje okaże się Trio smyczkowe Jeana Françaix z 1933 roku, pełne francuskiej lekkości i neoklasycznego poloru. To dynamiczne dzieło nie stroni od groteski i w dużej mierze bazuje na dowcipnych rozmówkach między instrumentami.
Na koniec – trio wielkiego klasyka. Beethoven jako twórca dzieł kameralnych zasłynął kwartetami smyczkowymi, które przez wielu uważane są za niedoścignione arcydzieła, ale przecież do tak znacznych osiągnięć nawet geniusze zazwyczaj dochodzą ciężką pracą. Nie inaczej było w przypadku Beethovena: jego tria op. 9 postrzegać można jako owoc szlifowania kompozytorskiego rzemiosła, niezbędny etap ewolucji olśniewającego talentu. Ten cykl, powstały w latach 1797–1798, nie zasługuje jednak na lekceważenie. Szczególnie zachwyca pełne pasji Trio nr 3, które zostanie wykonane w czwartkowy wieczór. Utrzymane jest ono w tonacji c-moll, wyjątkowo ważnej dla Beethovena, pamiętnej choćby za sprawą jego V Symfonii zwanej „Symfonią losu”.