Muzyczny świat Philipa Glassa zadziwia melomanów od lat 60. XX wieku, kiedy to po ukończeniu studiów i dwuletniej nauki u wybitnej Nadii Boulanger, w zaskakująco szybkim tempie rozpoczął swoją karierę artystyczną. Tylko ciągu ostatnich 25 lat kompozytor stworzył m.in. aż dwadzieścia oper, osiem symfonii i dwa koncerty fortepianowe. Glassa znamy jednak nie tylko z sal koncertowych. Jest on również autorem muzyki do wielu produkcji filmowych, w tym zdobywcą Złotego Globu za muzykę do tragikomedii Truman Show w reżyserii Petera Weira. Kolejny wieczór w Narodowym Forum Muzyki to kolejna szansa na spotkanie z muzyką wybitnego amerykańskiego kompozytora. To właśnie 19 marca 19 smyczków z NFM Leopoldinum – Orkiestry Kameralnej w finale koncertu wykona jego najbardziej „klasyczne” i odwołujące się do muzycznej tradycji dzieło – napisaną 11 lat temu III Symfonię.
Philip Glass wraz z Terrym Rileyem i Stevem Reichem stał się odpowiedzialny za kolejny zwrot akcji w historii muzyki XX wieku – a tych było wiele, począwszy od Święta wiosny Igora Strawińskiego i Schönbergowskiej dodekafonii, poprzez narodziny muzyki elektronicznej czy twórczość powojennej awangardy. Jednak wspomniana trójka artystów doprowadziła do „przewrotu” zupełnie innego rodzaju. Okazuje się, że uproszczenie melodii, klarowność harmonii i uwypuklenie miarowego pulsu może pozwolić na ponowne odkrycie piękna muzyki, tym razem poprzez jej pozorną prostotę. Zapoczątkowany dzięki wspomnianym twórcom minimalizm stał się hitem lat 80. i 90. XX wieku, inspirując nie tylko kompozytorów „poważnych”, ale może i przede wszystkim – twórców muzyki popularnej, takich, jak chociażby David Bowie, wielokrotnie widywany na koncertach Glassa.