Podczas wieczoru poświęconego muzyce na sekstet smyczkowy usłyszymy dzieła dwóch kontrastujących ze sobą osobowości artystycznych: Antonína Dvořáka i Arnolda Schönberga. Pierwszy z nich znany jest dziś jako jeden z najsłynniejszych kompozytorów narodowych Czech. Drugi – jako ten, który za sprawą dodekafonii rozpętał prawdziwą rewolucję w muzyce.

Swój jedyny sekstet smyczkowy Antonín Dvořák skomponował w zaledwie dwa tygodnie, w maju 1878 roku. Dzieło to charakteryzują liczne odwołania do muzyki ludowej, co jest niewątpliwie związane z tym, że powstało ono bezpośrednio po Tańcach słowiańskich. Publiczność miała szansę usłyszeć je po raz pierwszy w Berlinie, w wykonaniu zespołu Josepha Joachima – słynnego węgierskiego wirtuoza skrzypiec i dyrygenta. Joachim był zauroczony Sekstetem smyczkowym A-dur, a jego entuzjazm prawdopodobnie udzielił się Johannesowi Brahmsowi, który był obecny podczas przygotowań do prawykonania dzieła. W jednym z listów pisał Dvořákowi o Sekstecie: „Jest niezwykle piękny. Zawsze mam wrażenie, że ludzie nie podziwiają utworu tak, jak powinni”.

Kontynuacją reprezentowanej przez dzieło Dvořáka romantycznej tradycji muzyki kameralnej jest pochodząca z 1899 roku kompozycja Verklärte Nacht Arnolda Schönberga. To jedno z pierwszych ważniejszych dzieł autorstwa dwudziestopięcioletniego wówczas twórcy, które w żadnym stopniu nie zapowiada jeszcze propagowanej później przez niego idei muzyki dodekafonicznej. Inspiracją do napisania utworu stał się poemat Richarda Dehmela, opowiadający o spotkaniu kochanków, podczas którego kobieta wyznaje, że spodziewa się dziecka spłodzonego z innym mężczyzną i zyskuje przebaczenie. Kontrowersyjna tematyka dzieła została ukazana poprzez muzykę niezwykle subtelną i różnorodną pod względem przekazywanych emocji. Nie przekonało to jednak wielu słuchaczy obecnych podczas prawykonania, które odbyło się w pierwszych latach XX stulecia. Brak entuzjazmu ówczesnych melomanów nie przekłada się na teraźniejszość – po ponad stu latach Verklärte Nacht należy do najchętniej grywanych dzieł Schönberga. To o nim Bogusław Schaeffer pisał: „W dziejach muzyki zdarza się rzadko, by dzieło tak młodego autora miało w sobie tyle doskonałości”.