Brahms Piano Quartet zaprasza melomanów na spotkanie z muzyką romantyzmu. W programie koncertu pojawią się dzieła dwóch kompozytorów: Johannesa Brahmsa i Roberta Schumanna. Zostały one zainspirowane uczuciem, którym artyści darzyli tę samą kobietę – pochodzącą z Lipska urokliwą pianistkę i kompozytorkę Clarę Wieck. Dla jednego z nich była ona przyjaciółką, dla drugiego żoną, a relacja między tym trojgiem mogłaby stać się kanwą scenariusza filmowego hitu o romantycznej miłości.

III Kwartet fortepianowy Johannesa Brahmsa jest utrzymany w rzadko spotykanej w twórczości kompozytora tonacji c-moll, która przez dziewiętnastowiecznych muzyków była często definiowana jako „tragiczna”. Okoliczności powstania tego utworu wskazują, że tonacja c-moll prawdopodobnie pojawiła się w nim nieprzypadkowo. III Kwartet fortepianowy powstał pod wpływem nieszczęśliwego uczucia do Clary, żony Roberta Schumanna. Zrozpaczony swą werterowską sytuacją Brahms ukończył kwartet w 1856 roku, po czym wymazał go z pamięci na niemal dwadzieścia lat. Wrócił do kompozycji na początku lat 70. XIX wieku – postanowił ją poprawić i zaprezentować publiczności. Wśród pierwszych odbiorców III Kwartetu fortepianowego był sam Ryszard Wagner ze swoją małżonką Cosimą.

Kwartet fortepianowy Es-dur Schumann skomponował na początku lat 40. XIX stulecia. Czas ten był wyjątkowy pod względem aktywności twórczej kompozytora: z roku na rok koncentrował się on bowiem na innym gatunku lub pisał na konkretną obsadę wykonawczą. I tak na przykład rok 1840 zyskał u badaczy twórczości Schumanna miano „roku pieśni”. Po pieśniach przyszedł czas na symfonię, a w 1842 roku kompozytor skupił się na muzyce kameralnej – napisał wtedy swoje najdoskonalsze kwartety. Niespotykana dotychczas u Schumanna odwaga twórcza, która pozwoliła mu na zrezygnowanie z pisania niemal wyłącznie solowej muzyki fortepianowej, miała oczywiście swoją przyczynę. Był nią ślub z młodziutką, dwudziestojednoletnią Clarą Wieck, do którego doszło mimo ostrego sprzeciwu jej ojca.