NFM Filharmonia Wrocławska zaprasza na niezwykłe spotkanie z muzyką Arvo Pärta. Tym razem zespół poprowadzi jeden z przyjaciół i najbardziej zaufanych dyrygentów kompozytora – Tõnu Kaljuste. W programie koncertu odnajdziemy dzieła pochodzące z nowego albumu orkiestry, który ukazał się w tym roku – Arvo Pärt: The Symphonies.

Arvo Pärt niewątpliwie należy dziś do grona najbardziej rozpoznawalnych kompozytorów muzyki współczesnej. Tym, co wyróżnia estońskiego artystę, będącego wzorem dla kolejnych pokoleń młodych twórców, jest z pewnością unikatowy język muzyczny. Kompozytor urzeka słuchaczy nie tylko precyzyjnym warsztatem i doskonałą muzyką, lecz także postawą twórczą. Jako młodzieniec Pärt uczestniczył w Cage’owskim happeningu, podczas którego podpalono skrzypce, jednak w swojej późniejszej karierze stanowczo zrezygnował z tego rodzaju prowokacji. W jego twórczości pojawiły się za to nawiązania do praktyk medytacyjnych mnichów ze Świętej Góry Atos oraz studiowanych z zapałem dzieł średniowiecza i renesansu. Tego typu odniesienia sprawiają, że jest w muzyce Pärta coś metafizycznego, zatrzymującego pęd współczesnego świata. To właśnie dlatego artysta jest dziś dobrze rozpoznawalny w kulturze masowej – podobnie jak Mikołaj Górecki zyskał popularność podczas boomu gospodarczego lat 80. i 90., a jego muzyka stała się lekarstwem na jeszcze nieoswojoną, przesyconą technologią rzeczywistość.

Wszystkie z czterech symfonii Pärta są dziełami niezwykle osobliwymi. Wysłuchanie ich w kolejności chronologicznej to dla odbiorcy wyjątkowa szansa na przebycie wraz z kompozytorem drogi ukazującej rozwój jego osobowości twórczej. I Symfonia „Polyphonic” jest dziełem niespełna trzydziestoletniego studenta kształcącego się pod kierunkiem Heino Ellera. Następne dwie powstały w latach 1964–1971 i wydają się powoli zbliżać do kontemplacyjnego charakteru tak udanych dzieł, jak Für Alina czy Tabula rasa. IV Symfonię dzieli zaś od pozostałych kilkadziesiąt lat. Ta pochodząca z 2008 roku kompozycja jest już dziełem rozpoznawalnego artysty, posługującego się własną techniką kompozytorską, zwaną tintinnabuli. Dzieła pisane tą techniką są tworzone według ściśle określonych zasad oraz ukierunkowane na poszukiwanie piękna. Zawierają też odniesienia do wartości chrześcijańskich, tak bliskich autorowi.