W programie koncertu NFM Filharmonii Wrocławskiej znalazły się cztery bardzo różne kompozycje. Rozpocznie się on od dobrze znanego, lekkiego dzieła Piotra Czajkowskiego, następnie zabrzmią dwa utwory na skrzypce i orkiestrę smyczkową – jeden autorstwa Krzesimira Dębskiego, drugi Mieczysława Wajnberga, całość zaś zwieńczy barwne i efektowne dzieło Maurice’a Ravela.
Wariacje na temat rokoko to jedyny ważny utwór w dorobku Czajkowskiego przeznaczony na wiolonczelę jako instrument solowy. Tytuł może być mylący, ponieważ temat wykorzystany jako podstawa wariacji został skomponowany przez samego autora, jest jedynie podobny do muzyki epoki klasycyzmu. To pełen wdzięku i elegancji pastisz stylu Wolfganga Amadeusa Mozarta, tak cenionego przez rosyjskiego twórcę. Dzieło składa się z tematu i ośmiu wariacji. Zespół akompaniujący soliście jest niewielki. Pod względem obsady kompozytor odwołał się do utworów doby klasycyzmu, wykorzystując flety, oboje, klarnety, fagoty, waltornie i smyczki. Podczas koncertu partię solową wykona Tomasz Daroch, jeden z najbardziej cenionych polskich wiolonczelistów młodego pokolenia.
Dębski to wszechstronny artysta, który w swojej twórczości nawiązuje do różnych stylistyk. Działa jako dyrygent, skrzypek jazzowy, pisze także muzykę filmową, teatralną, baletową i klasyczną przeznaczoną na przeróżne składy. Swoje podejście do komponowania podsumował w następujący sposób: „Pracowałem niemal w każdej branży muzycznej. Rockowcy uważają mnie za muzyka rockowego, jazzmani za jazzmana, jeszcze inni za kompozytora muzyki filmowej. Tymczasem wiem, że mój świat to świat muzyki poważnej. Na komponowanie muzyki poważnej, współczesnej, poświęcam około osiemdziesięciu procent czasu – a niekiedy nawet więcej”. Podczas koncertu zabrzmi dzieło Dębskiego Dos lid far a jidisze fidl na skrzypce i orkiestrę smyczkową, prawykonane w 2009 roku. Następnie wysłuchamy Rapsodii na tematy mołdawskie na skrzypce i orkiestrę smyczkową, kompozycji autorstwa Wajnberga, ukończonej przezeń w 1949 roku. Chociaż twórca ten przyszedł na świat w Warszawie i tam się kształcił, to w zasadzie całe dorosłe życie spędził w Związku Radzieckim. Jego bogata spuścizna dopiero teraz zyskuje popularność.
Le tombeau de Couperin Ravela jest, podobnie jak dzieło Czajkowskiego, stylizacją muzyki przeszłości, tym razem jednak za wzór posłużyła twórcy barokowa suita, będąca zbiorem tańców. Oryginalna sześcioczęściowa wersja fortepianowa powstała w latach 1914–1917, a każde z ogniw zostało poświęcone pamięci innej bliskiej kompozytorowi osoby, która poległa podczas działań wojennych. Tytuł utworu może sugerować, że jest on też hołdem złożonym François Couperinowi. Ravel podkreślał jednak, że chodziło mu o francuską muzykę na instrumenty klawiszowe w ogóle. W 1919 roku zorkiestrował cztery części suity – Prélude, Forlane, Menuet i Rigaudon. W takiej wersji ten barwny i pełen uroku utwór cieszy się znaczną popularnością.