Koma Saxo to w istocie tytuł albumu i projektu basisty Pettera Eldha. Choć kontrabas jest wyraźnie obecny, odczuwalny w każdym z utworów, jakie złożyły się na tę wspaniałą płytę, głównym, pierwszoplanowym bohaterem jest saksofon – alt, tenor i baryton – zarówno ten o lirycznym brzmieniu, jak i ten agresywny, awangardowy. Występ Koma Saxo – czyli Eldha, Christiana Lillingera, Otisa Sandsjö, Jonasa Kullhammara oraz Mikka Innanena – to uczta dla zwolenników brzmienia tego instrumentu.

Szwedzki lider fenomenalnego zespołu chętnie opowiada o swoich idolach, muzycznych mistrzach. Wśród nich wymienia legendy jazzowego kontrabasu: Charlesa Mingusa i Charliego Hadena. Tak jak oni, Eldh prowadzi grupę, ale nie staje w blasku reflektorów, na pierwszym planie. Pozwalali oni błyszczeć innym, starannie dobierali solistów, by ci realizowali ich wizję artystyczną. Efektem była muzyka niezwykle zwarta, pełna mocy i różnorodna stylistycznie, balansująca na granicy hard bopu i free jazzu, czasem swingująca.

Podobna stanowczość, zdecydowanie i bezkompromisowość charakteryzują projekt szwedzkiego basisty. To przede wszystkim studium barwy instrumentu, medytacje nad saksofonem, ale nacechowane freejazzową odwagą. To muzyka opierająca się na tradycjach Mingusowych zespołów, chętnie i odważnie wykraczająca poza typowo jazzowe brzmienia. Taki jest jazz w XXI wieku. Mingus i Haden to tylko jedne z muzycznych inspiracji Eldha. Równie gorliwie wyznaje miłość muzyce soulowej, klasycznej, reggae, hip-hopowi i szwedzkiemu folkowi. Szeroka paleta artystycznych wpływów dziwi nieco mniej, gdy posłucha się jego muzyki. Koma Saxo jest tego znakomitym przykładem.