Oratorium Mesjasz Georga Friedricha Händla należy do największych arcydzieł muzycznych sztuki baroku. Chociaż jego autor był Niemcem, wielką sławę i uznanie zdobył w Anglii, gdzie darzono go wielką estymą. Od momentu prawykonania w 1742 roku w Dublinie Mesjasz nigdy nie stracił na popularności. W Narodowym Forum Muzyki utwór ten zabrzmi pod dyrekcją Justina Doyle'a.

Anglicy mieli wyjątkowe upodobanie do muzyki chóralnej. Ponieważ opery włoskie pomału wychodziły z mody ze względu na niezrozumiały język, Händel wpadł na pomysł pisania utworów chóralnych po angielsku, czym zaskarbił sobie życzliwość zarówno wykonawców, jak i odbiorców. Jego oratoria są pozbawionymi akcji scenicznej odpowiednikami oper. Mesjasz składa się z trzech części. Treścią pierwszej jest nadejście Zbawiciela. W drugiej poznajemy historię jego życia, śmierci i zmartwychwstania, natomiast trzecia jest zapowiedzią zbawienia całej ludzkości. Wiele jest tu odcinków niezmiernie efektownych i mocno zapadających w pamięć słuchacza. W arii The trumpet shall sound, anonsującej Sąd Ostateczny, basowi towarzyszy trąbka, w przeznaczonej dla tego głosu Why do the nations so furiously rage together akompaniament oparty jest na szybkich powtórzeniach dźwięków, gwałtownych skokach interwałowych i melizmatach na słowie rage (szaleć). W innym miejscu słowom opowiadającym o zmartwychwstaniu towarzyszy wznosząca melodia głosu solowego. Najbardziej znanym fragmentem oratorium jest wieńczący drugą jego część chór Alleluja. Kontrast pomiędzy zawołaniami chóru i epizodami utrzymanymi w technice imitacyjnej utrzymują uwagę słuchaczy w napięciu.

Kompozytor w swoich utworach proponował słuchaczom efektowne i niekonwencjonalne jak na tamte czasy fuzje stylistyczne. Ostra rytmika wskazuje na inspiracje muzyką taneczną, z fragmentami tymi sąsiadują jednak kunsztowne odcinki polifoniczne. Komunikatywna, pełna życia, efektowna i optymistyczna muzyka Mesjasza sprawia, że dzieło to nadal cieszy się ogromną popularnością.