Zapraszamy na wieczór z NFM Orkiestrą Leopoldinum, który wypełnią dzieła czterech kompozytorów włoskich. Ich nazwiska zapisały się złotymi zgłoskami przede wszystkim w historii opery, dlatego ciekawą odmianą będzie poznanie ich twórczości przeznaczonej na smyczki – śpiewnej i żywej, a do tego pełnej namiętności oraz ekspresji, tak często słusznie łączonej z muzyką pisaną przez artystów urodzonych na Półwyspie Apenińskim.

Sześć sonat smyczkowych Gioachina Rossiniego skomponowanych zostało w 1804 roku, kiedy przyszły twórca Cyrulika sewilskiego i Wilhelma Tella liczył zaledwie dwanaście lat! Są to jego najwcześniejsze zachowane utwory. Powstały podczas letniego pobytu młodego artysty w Rawennie, gdzie gościł u Agostina Triossiego, zaprzyjaźnionego kontrabasisty amatora, co wpłynęło na  stworzenie dosyć rozbudowanych partii dla tego właśnie instrumentu. Skład jest nietypowy, dzieła te przeznaczone są bowiem na dwoje skrzypiec, wiolonczelę i kontrabas (stąd też odnoszące się do liczby wykonawców określenie „sonate a quattro”). Choć może nie należą do utworów tak znanych i popularnych jak opery Rossiniego, to są one melodyjne, pełne inwencji i humoru, przez co słucha się ich z dużą przyjemnością.

Kwartet smyczkowy e-moll Giuseppe Verdiego jest dla odmiany kompozycją dojrzałego, liczącego sześćdziesiąt lat, twórcy. Powstał w marcu 1873 roku w Neapolu, gdzie artysta przebywał w oczekiwaniu na pierwsze w tym mieście wystawienie jego Aidy w Teatro di San Carlo. Niestety, na skutek nagłej niedyspozycji wykonawczyni partii tytułowej, Teresy Stolz, przedstawienie musiało został przesunięte. Verdi wykorzystał wolny czas na skomponowanie jedynego w jego dorobku dzieła kameralnego. Prawykonanie odbyło się 1 kwietnia tego samego roku w hotelu, w którym artysta mieszkał i wysłuchało go kilkoro gości. Sam twórca nie przywiązywał do tego większego znaczenia. Napisał później: „Nie wiem, czy kwartet jest piękny czy brzydki, ale wiem, że to kwartet”. Mimo tak zdystansowanej opinii kompozytora jakość tej ekspresyjnej, pełnej emocji muzyki nie budzi wątpliwości.  

Następnie wysłuchamy Crisantemi (czyli chryzantemy), jednoczęściowego kwartetu smyczkowego Giacoma Pucciniego. Podtytuł dzieła brzmi: Alla memoria di Amedeo di Savoia Duca d’Aosta i odnosi się do okoliczności powstania kompozycji, czyli upamiętnienia króla Amadeusza I Sabaudzkiego, księcia Aosty, zmarłego w 1890 roku. Napisanie tego krótkiego, melancholijnego utworu zajęło Pucciniemu zaledwie jedną noc.

Bez wątpienia najpopularniejszym obecnie utworem Ottorina Respighiego jest poemat symfoniczny Pinie rzymskie. Za życia ceniono także jego opery, obecnie rzadko wystawiane, takie jak Belfagor czy La fiamma. Trittico botticelliano z 1927 roku to mniej znana, ale zdecydowanie warta uwagi, barwna i efektowna kompozycja, która składa się z trzech ogniw, inspirowanych obrazami Sandra Botticellego: Wiosna, Pokłon Trzech Króli i Narodziny Wenus. Ten utwór zwieńczy koncert NFM Orkiestry Leopoldinum występującej pod batutą swojego dyrektora artystycznego, maestra Josepha Swensena.