Nie będzie przesadą, jeśli nazwiemy francuską kontrabasistkę Joëlle Léandre jedną z najważniejszych postaci sceny muzyki współczesnej i improwizowanej. W epoce, w której te dwa podejścia muzyczne prawie nigdy się nie spotykają, artystka beztrosko ignoruje granice gatunków i zauważa podobieństwa, których inni nie potrafili dostrzec.

Léandre na początku rozwijała karierę w obszarze współczesnej muzyki klasycznej, ale pociągał ją free jazz wykonywany przez amerykańskich artystów, którzy przyjeżdżali do Francji pod koniec lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. Współpracowała z tak rewolucyjnymi kompozytorami jak John Cage, Morton Feldman, Giacinto Scelsi i Aldo Clementi. Jednocześnie nawiązywała kontakty z takimi improwizatorami jak Derek Bailey, George Lewis, Anthony Braxton, William Parker i Marilyn Crispell. Na początku swojej kariery poznała pianistkę Irène Schweizer oraz wokalistkę Maggie Nicols z Feminist Improvising Group, kolektywu, który ją mocno zainspirował. W końcu założyła z tymi artystkami wyjątkowe trio Les Diaboliques. Utwory dla niej pisało ponad czterdziestu kompozytorów, co przyczyniło się do poszerzenia repertuaru dla kontrabasu.

Podczas tegorocznej edycji Jazztopadu artystka zaprezentuje dwa różne projekty, oba będące ważnymi elementami w jej muzycznej przestrzeni. Najpierw wystąpi z francuskim akordeonistą Pascalem Contetem, z którym współpracuje od dwudziestu ośmiu lat. Duet zajmuje się improwizacją, eksplorując możliwości harmoniczne i brzmieniowe stwarzane przez łączenie lub przeciwstawianie sobie ich instrumentów. Twórczość ta jest doskonałym ucieleśnieniem nieidiomatyczności w czasach, w których za muzycznym frazowaniem zbyt często stoi przewidywalny zestaw procedur. Drugą połowę koncertu wypełni wykonanie utworu Sans titre, dzieła zamówionego specjalnie na Jazztopad – nowej kompozycji Léandre, która wystąpi z Polish Cello Quartet. Artystka skupia się w niej na dźwiękach i odrzuca wszelkie teorie na temat tego, co mają one osiągnąć. Obiecuje: „Odnajdziemy intensywność, poezję, lirykę i trochę emocji w tym kwintecie!”.