Dla mnie tytuł wystawy, Błękitna Rapsodia, jest nie tyle świadomą interpretacją utworu George’a Gershwina, ile naturalną konsekwencją zbiegu miejsca, ludzi, czasu i samorodnego  skojarzenia z owym utworem. Uważam, że muzyki i malarstwa nie trzeba łączyć na siłę. Struktury, przestrzeń, tonacje, barwy, konstrukcja, brzmienie – to pojęcia należące do obu dziedzin tworzenia dzieł, poszukiwań formalnych i ich odbioru przez widzów czy słuchaczy. Dlatego niezależnie od tego, czy asocjacje z kompozycją Gershwina są bezpośrednie czy swobodne, stają się naturalne, oczywiste, zważywszy na czas i miejsce ekspozycji – Narodowe Forum Muzyki we Wrocławiu – i dobór prezentowanych twórców. Pomysł wykorzystania dzieła George’a Gershwina pojawił się podczas podróży pociągiem. Sam charakter rapsodii jest różnorodny – to utwór o nieregularnej formie. Patrząc na ekspozycję w NFM, można dostrzec zarówno ową nieregularność, jak i swoisty wątek podróży. Są tu elementy pejzażowe, wrażeniowe, niejednolite plany, konstrukcje, rozmaite, bardziej lub mniej zakamuflowane detale, formy obrazów często kameralne, jak szybkie spojrzenia na świat z pędzącego pociągu. Całość lekka, swobodna, często zatrzymana w owych okruchach codzienności, o której mowa na wstępie.

Profesor Piotr Kielan, od lat organizując w NFM wystawy i będąc ich kuratorem, stał się niejako siłą rzeczy kolekcjonerem unikalnych wrażeń. Jest też w tym sensie współtwórcą wielu różnorodnych pod względem nastroju, wielkości czy brzmienia artystycznego dzieł wystawienniczych, z którymi – dzięki ogromnemu wysiłkowi organizatorów – mogli obcować zarówno melomani, jak i entuzjaści sztuk wizualnych ze szczególnym uwzględnieniem malarstwa. Dla sztuki nie ma wszakże „sezonu ogórkowego”, zmieniają się jedynie przestrzeń i tempo, jak w Błękitnej Rapsodii.

Norman Smużniak
Wrocław, 26 maja 2025 roku