Kolejna wizyta dyrygenta Pascala Rophégo w NFM zaowocuje prezentacją dzieł kanonicznych zestawionych z muzyką nową – repertuarowym obszarem szczególnie interesującym tego artystę. W czarującym Koncercie fortepianowym G-dur Maurice’a Ravela w roli solisty usłyszymy Lucasa Debargue’a – francuskiego pianistę od ponad dekady cieszącego się szeroką rozpoznawalnością, a to za sprawą występu w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Piotra Czajkowskiego. Na zakończenie w wykonaniu NFM Filharmonii Wrocławskiej zabrzmią uwielbiane Obrazki z wystawy Modesta Musorgskiego.

Owo żywe zainteresowanie, jakim Pascal Rophé darzy twórczość najnowszą, znajdzie odbicie w pierwszej części wieczoru. Zaprezentowana zostanie wtedy kompozycja Color Marca-André Dalbaviego. Jest to misterna konstrukcja skupiona na posługiwaniu się fakturową różnorodnością, wspaniałe świadectwo fenomenalnych umiejętności w wykorzystywaniu przez francuskiego autora aparatu orkiestrowego. Od dawna już za mistrza w tym względzie uznaje się także Maurice’a Ravela. Jego błyskotliwy i pełen humoru, powstały w 1931 roku Koncert fortepianowy G-dur to jedno z najważniejszych dzieł tego gatunku w XX wieku. Łączy w sobie wpływy muzyki baskijskiej, jazzu oraz echa twórczości Mozarta i Saint-Saënsa. Tradycyjna, trzyczęściowa forma splata dwa szybkie ogniwa z lirycznym, finezyjnym nokturnem. Artysta pisał partię solową z myślą o samym sobie, jednak ze względu na stan zdrowia dyrygował jedynie prawykonaniem w styczniu 1932 roku. Potem – w tej samej roli – był odpowiedzialny za prezentację efektu swojej pracy między innymi w Warszawie.

Choć w drugiej części wieczoru wysłuchamy kompozycji Modesta Musorgskiego, kunszt autora Bolera wciąż będzie dawał o sobie znać. To do Ravela bowiem należała instrumentacja Obrazków z wystawy – w dużym stopniu to ona właśnie przyczyniła się do popularności tej muzyki, pierwotnie przeznaczonej jedynie na fortepian. Suita powstała po przedwczesnej śmierci przyjaciela jej twórcy – malarza Viktora Hartmanna – po której zorganizowano w Sankt Petersburgu wystawę prac plastyka. Ta zaś w 1874 roku stała się inspiracją dla Musorgskiego. Napisał on wówczas cykl dziesięciu miniatur, a każda z nich stała się muzycznym odwzorowaniem wybranego obrazu Hartmanna.