Któż nie słyszał o Nadieżdzie von Meck, słynnej mecenasce XIX-wiecznych kompozytorów? Z Piotrem Czajkowskim korespondowała regularnie przez kilkanaście lat, nigdy jednak nie spotkała się z nim osobiście. Claude Debussy miał pod tym względem więcej szczęścia: jako osiemnastolatek poznał baronową i odbył z nią podróż do słonecznej Italii. Jego Trio fortepianowe G-dur stanowi owoc tego wojażu i może z tej przyczyny pełno w tej kompozycji beztroskiej pogody, salonowego wdzięku, choć i tu do głosu dochodzą afektowane porywy. Jest to dzieło cudowne dla słuchaczy, bardzo romantyczne w wyrazie i... niemal w niczym niezapowiadające jeszcze impresjonistycznej twórczości Debussy’ego. Trio zaginęło zresztą na przeszło sto lat, a gdy je odnaleziono i opublikowano (w 1986 roku), świat muzyczny zdębiał. Jak jednak powszechnie wiadomo, kwiaty nie rosną na pustyni, a nowe, zachwycające odmiany wywodzą się z atrakcyjnych odmian wcześniejszych.
Śmiały styl Siergieja Rachmaninowa, kolejnego bohatera czwartkowego koncertu kameralnego, z pewnością również nie wyrósł w próżni, w dużej mierze wywodzi się bowiem z twórczości przywołanego już romantyka: Piotra Czajkowskiego. Co ciekawe, słuchając jego kompozycji z 1892 roku, publiczność ponownie będzie miała do czynienia z dziełem młodzieńczym, gdyż Rachmaninow swe pierwsze Trio „elegijne” napisał, mając zaledwie dziewiętnaście lat, i to, jak głosi anegdota, w istnym szale twórczym: w ciągu zaledwie trzech dni. W tej jednoczęściowej kompozycji równie dużo jest zapału, co elegijnego smutku – rozwibrowane dźwięki wiolonczeli, melancholijne tony skrzypiec, lawina brzmienia fortepianu stopniowo przybierają na mocy, by niespodziewanie wyciszyć się w finale: w przejmującym marszu pogrzebowym.
Środkowym punktem programu będzie trio Andrzeja Panufnika z 1934 roku: kompozycja współcześniejsza w brzmieniu, choć swą ścisłą konstrukcją nawiązująca do klasycyzmu. Jak pozostałe utwory kameralne prezentowane tego wieczoru, jest to dzieło młodzieńcze (napisane przez dwudziestoletniego kompozytora). Ono również, podobnie jak utwór Debussy’ego, zostało cudem wyłowione z odmętów historii: partytura tria spłonęła bowiem w trakcie powstania warszawskiego, a w 1945 autor zrekonstruował ją, i to z własnej pamięci.