To będzie specjalny koncert otwarcia zorganizowany dla wybitnego kanadyjskiego trębacza i kompozytora, którego świat jazzowy pożegnał rok temu. Kenny Wheeler zmarł 18 września 2014 w Londynie. Miał 84 lata. Był artystą wyjątkowo otwartym, nie istniały dla niego bariery stylistyczne, potrafił odnaleźć się niemal w każdym gatunku muzycznym. Wszędzie odciskał własne wyraziste piętno, jak choćby w nagraniach brytyjskiego wokalisty Davida Sylviana czy rockowej formacji Spiritualized.
Ale najważniejszy dorobek Wheelera to oczywiście jego twórczość autorska, jego kompozycje i albumy nagrywane dla monachijskiej oficyny ECM. Te z lat 70. i 80. do dziś nie utraciły swej świeżości i odkrywczości: Gnu High (1975), Deer Wan (1977), Around 6 (1980). Jednocześnie świetnie wpisały się w nurt stanowiący o odrębności jazzu brytyjskiego. Od kiedy Kenny Wheeler przeniósł się do Londynu, natychmiast stał się ważnym elementem tamtejszej sceny. Nieobca była mu również awangarda muzyki improwizowanej. Uczestniczył w twórczym zamieszaniu lat 60. i 70. będąc członkiem zespołów The Spontaneus Music Ensemble Johna Stevensa, Globe Unity Orchestra Alexandra von Schlippenbacha oraz formacji takich muzyków, jak Evan Parker, Tony Oxley czy Derek Bailey. Kulminacją tego kierunku w twórczości trębacza był angaż do kwartetu Anthony’ego Braxtona, w którym spędził pięć lat (1971-1976). Zresztą pewne echa tych braxtonowskich poszukiwań odnajdziemy w znakomitym sekstecie Wheelera Around 6 (Evan Parker, Eje Thelin, Tom van der Geld, J.F. Jenny-Clark, Edward Vesala).
Znacznie później, w latach 90., nazwisko Wheelera niejednokrotnie pojawiało się jako ozdoba kameralnych sesji dla włoskiej oficyny CAM Jazz. Współtworzył albumy będące kwintesencją „najpiękniejszego brzmienia powyżej ciszy” w towarzystwie tak wybitnych muzyków, jak Bill Frisell, Lee Konitz i Dave Holland. Zaprosił także swego starego przyjaciela do nagrania przepięknych duetów na trąbkę i fortepian (Where Do We Go From Here?, 2004 CAM Jazz). Był nim John Taylor, który odszedł 17 lipca 2015, a z którym niegdyś Kenny Wheeler i Norma Winstone współtworzyli grupę Azimuth.
W ostatnich latach Wheeler grał niemal wyłącznie na flugelhornie. Słynął ze swego delikatnego, arabeskowego, ulotnego brzmienia i wyjątkowego talentu melodycznego. Jego pożegnalną sesją jest ta londyńska z grudnia 2013, która ukazała się po śmierci artysty (Songs for Quintet, 2015 ECM). Wheeler był już wówczas poważnie chory. Opuszczały go siły, opuszczało nieskazitelne brzmienie, ale w nagraniach tych czuje się niebywałą prawdę. Liderowi pomagają tu starzy, sprawdzeni przyjaciele (których usłyszymy na scenie Jazztopadu): Stan Sulzmann – saksofon tenorowy, John Parricelli – gitara, Chris Laurence – kontrabas, Martin France – perkusja.
Ten wrocławski wieczór specjalny wypełni szereg kolaboracji pomiędzy najwierniejszymi współpracownikami Wheelera. Tymi z lat najwcześniejszych oraz tymi z ostatniego okresu. Złożą oni muzyczny hołd trębaczowi, wykonując w różnych konfiguracjach jego nieśmiertelne tematy. Prawdziwą ozdobą tego wielowątkowego koncertu będzie występ Evana Parkera – mistrza i żywej ikony wolnej improwizacji. Przywróci on do życia – specjalnie na tę okazję – formację Foxes Fox, z którą Kenny Wheeler nagrywał w roku 2007 (Steve Beresford, John Edwards, Louis Moholo-Moholo). Całości dopełni, pełniący tu honory trębacza, Percy Pursglove.