NFM Orkiestra Leopoldinum zaprasza na swój kolejny występ w towarzystwie doskonałych solistów. Niecodzienny program koncertu to zaskakująca mieszanka twórczości najpopularniejszych polskich kompozytorów XX wieku i… muzyki klezmerskiej.

Sinfonietta per archi Krzysztofa Pendereckiego jest w rzeczywistości orkiestrową wersją powstałego wcześniej i niezwykle ciepło przyjętego przez publiczność Tria smyczkowego. Decydując się na ponowne opracowanie Tria, kompozytor uzyskał nową jakość brzmienia. Skorzystał m.in. z akustycznych możliwości rozmieszczonego na estradzie zespołu. W efekcie melodia zdaje się jakby wędrować od wykonawcy do wykonawcy. Co więcej, sposób wykorzystania orkiestry w Sinfonietcie nawiązuje do charakterystycznego dla muzyki baroku koncertowania polegającego na przeciwstawianiu sobie solistów i orkiestry, którego doskonałym przykładem są pisane przez wielu kompozytorów concerti grossi. W zupełnie odmienny sposób zespół orkiestrowy wykorzystał Andrzej Panufnik – Kołysanka to pierwsze dzieło kompozytora, w którym są obecne ćwierćtony. Utwór powstał pod wpływem wrażenia, jakie w czasie jednego z wieczornych spacerów po Londynie wywarł na Panufniku widok roztaczający się z mostu Waterloo. Wyłaniający się co jakiś czas zza chmur księżyc stał się inspiracją do wykorzystania w dziele „wychodzącej” z gąszczu współbrzmień ludowej melodii Przyjechał do niej.

Tego wieczoru wystąpią również znakomici soliści – Kari Kriikku i Tomasz Pawłowski, którzy wspólnie z NFM Orkiestrą Leopoldinum wykonają Preludia taneczne Witolda Lutosławskiego. Cykl ten w oryginale powstał na duet składający się klarnetu i fortepianu. Była to ostatnia kompozycja o charakterze pedagogicznym, jaką zamówiło u Lutosławskiego Polskie Wydawnictwo Muzyczne. Preludia są w rzeczywistości pięcioczęściowym, pełnym różnorodnych nastrojów cyklem składającym się z tańców ludowych. Wykonane po raz pierwszy w 1955 roku, szybko zyskały popularność nie tylko w szkołach muzycznych, lecz także w filharmoniach. Wkrótce kompozytor zdecydował się na przepisanie utworu na klarnet, harfę, fortepian, perkusję i orkiestrę smyczkową. Do dziś ta wersja utworu, pełna błyskotliwych pomysłów instrumentacyjnych, jest jednym z najchętniej wykonywanych dzieł Lutosławskiego z udziałem orkiestry.