Młodzi artyści należący do kwartetu smyczkowego Q=m4 zapraszają na spotkanie z mniej znaną polską twórczością kameralną. W programie koncertu znalazły się kompozycje dawnych mistrzów, u których uczyli się choćby Karol Szymanowski czy Witold Lutosławski.

Niezwykłe spotkanie z muzyką polską rozpocznie dzieło Zygmunta Stojowskiego – jednego z najbardziej charakterystycznych artystów pokolenia lat 70. XIX stulecia. Kompozytor ten zdobył wyższe wykształcenie w Konserwatorium Paryskim, gdzie poznał takich artystów, jak Johannes Brahms, Piotr Czajkowski czy Camille Saint-Saëns. W 1891 roku został uczniem Ignacego Jana Paderewskiego, co stało się początkiem wieloletniej przyjaźni obu kompozytorów. Rok później Stojowski stworzył Variations et Fugue na kwartet smyczkowy op. 6, zaliczane dziś do jego młodzieńczych dzieł. Po kilku latach przyszedł czas na pierwsze sukcesy kompozytorskie, a później – wyjazd z kraju. Choć Stojowski znaczną część życia spędził w Stanach Zjednoczonych, to jednak wciąż żywo był związany ze swoją ojczyzną (m.in. promował za oceanem polskich twórców).

Młodszy od Stojowskiego o zaledwie trzy lata Witold Maliszewski dziś jest znany przede wszystkim jako nauczyciel Witolda Lutosławskiego. Maliszewski był zresztą bardzo zaangażowany w działalność pedagogiczną – był założycielem i wieloletnim dyrektorem Konserwatorium w Odessie, później profesorem Konserwatorium Warszawskiego. Sam uczył się od najlepszych – jego mistrzem był Nikołaj Rimski-Korsakow. Znane dziś trzy kwartety smyczkowe Maliszewskiego to utwory z czasów młodości kompozytora, które powstały jeszcze podczas studiów w Petersburgu. Najpóźniejsze z tych dzieł powstało w 1903 roku i zostało wyróżnione nagrodą Petersburskiego Towarzystwa Muzycznego. W finale koncertu zabrzmi utwór Zygmunta Noskowskiego (jego uczniem był m.in. Karol Szymanowski), którego zapamiętano przede wszystkim jako twórcę niezwykle udanej muzyki symfonicznej. W efekcie w salach koncertowych możemy dziś usłyszeć przede wszystkim dzieła orkiestrowe kompozytora. Zespół Q=m4 przypomni nam o jeszcze jednym obliczu tego twórcy. W końcu to właśnie Noskowski, obok Władysława Żeleńskiego, był jednym z głównych przedstawicieli rodzimej muzyki kameralnej drugiej połowy XIX wieku. Jego wyraziste kwartety smyczkowe są doskonałym dowodem na słuszność działań słynnego muzykologa Józefa Reissa. To właśnie on jeszcze w latach 40. XX wieku zachęcał polskich muzyków to propagowania zapomnianej twórczości Noskowskiego.