Z końcem września rozpocznie się nowy sezon NFM Filharmonii Wrocławskiej. Orkiestra pod batutą Giancarla Guerrero wykona dzieła dwóch wyjątkowych twórców doby romantyzmu. W programie nie zabraknie również polskiego akcentu – swoją interpretację II Koncertu skrzypcowego Karola Szymanowskiego przedstawi I koncertmistrz NFM Filharmonii Wrocławskiej.

W Narodowym Forum Muzyki inaugurujemy kolejny, 73. rok działalności orkiestry symfonicznej. Program tego wyjątkowego wieczoru rozpoczniemy od dzieła jednego z najsłynniejszych kompozytorów czeskich – Antonína Dvořáka. Artysta ten, znany dziś przede wszystkim ze swoich symfonii i koncertów na instrumenty solowe, z ogromnym entuzjazmem pisał też utwory orkiestrowe. Odnajdujemy wśród nich nie tylko ujmujące poematy symfoniczne i słynne Tańce słowiańskie, lecz także trzy uwertury koncertowe, nad którymi kompozytor rozpoczął pracę wiosną 1891 roku i które początkowo umieścił w jednym zbiorze zatytułowanym Natura, życie i miłość.  Po pewnym czasie zdecydował się jednak podzielić cykl, nadając każdej z kompozycji osobny numer opusowy i nowy tytuł. W ten sposób pojawił się Karnawał – dzieło niezwykle efektowne i czarujące różnorodnością orkiestrowych brzmień. Biografowie kompozytora wielokrotnie podkreślali związki kompozycji z jej pierwotnym tytułem (Życie); źródłem inspiracji Dvořáka najprawdopodobniej nie był karnawał jako taki, lecz swoisty „karnawał życia”. Obok dzieła czeskiego kompozytora usłyszymy II Koncert skrzypcowy Szymanowskiego. Utwór ten, pochodzący z zupełnie innego świata dźwiękowego, łączy z Karnawałem Dvořáka przemawiająca przez niego pogoda ducha. Dzieło to kompozytor zadedykował swojemu przyjacielowi, wybitnemu polskiemu skrzypkowi – Pawłowi Kochańskiemu.

Wyjątkowy wieczór zakończymy wykonaniem I Symfonii c-moll Johannesa Brahmsa, która na stałe zagościła w repertuarze orkiestr z całego świata. Kompozytor rozpoczął pisanie dzieła jako trzydziestolatek, jednak z jego ukończeniem zwlekał aż piętnaście lat. Już po prawykonaniu kompozycji słynny krytyk Eduard Hanslick zaznaczał, że dzieło to jest „jednym z najbardziej oryginalnych i zachwycających w literaturze symfonicznej”. Pisał również, że słuchając I Symfonii, każdy muzyk musi uzmysłowić sobie „duchowe pokrewieństwo Brahmsa z Beethovenem”. Niewątpliwie Brahms do dziś jest tym, który zasługuje na miano kontynuatora Beethovenowskiego dziedzictwa. W niewiarygodny sposób uchwycił on w swej twórczości ducha autora IX Symfonii d-moll, jednocześnie wypracowując indywidualny, właściwy sobie styl.