Fryderyk Chopin, bo o nim mowa, łączył w swojej twórczości nowatorstwo języka muzycznego z umiłowaniem do kultury rodzimego kraju. To właśnie autor Etiudy c-moll „Rewolucyjnej” wprowadził stylizacje polskich tańców do  kanonu. Tego typu utwory usłyszymy także podczas recitalu Alexewicza.

Cztery mazurki z opusu 24 powstały w Paryżu w latach 1833–1834, a wydano je 1836 roku w oficynie M. Schlesingera. Rękopis wysłany do paryskiej filii wydawnictwa przy rue Richielieu 97 zaginął. Z zachowanego pierwodruku wiadomo, iż cały cykl artysta zadedykował księciu Léon-Amable de Perthuis de Laillevault, który wraz z żoną, księżną Élise de Perthuis, objął Chopina życzliwym patronatem. Pierwszy z tego zbioru Mazurek g-moll często porównywalny jest do rytmu bicia serca, gdyż kompozytor budując jego linię melodyczną poprzez mistrzowskie zastosowanie akordów wyznaczył rytm napięć i odprężenia (pierwsza i ostatnia nuta taktu). Kolejny w cyklu Mazurek C-dur nasuwa skojarzenie z grą ludowej kapeli. Trzeci w opusie Mazurek As-dur otwiera wesoła melodia oparta na kujawiaku. Jest to najkrótszy taniec w całym zbiorze i został zadedykowany Luizie Linde, żonie Samuela Lindego – dyrektora Liceum Warszawskiego, w którym Mikołaj Chopin nauczał języka francuskiego. Ostatni, Mazurek b-moll, ma dwie warstwy: w jednej słyszymy pełną melancholijnej zadumy melodii, a druga uwidacznia się podczas analizy nut – dźwięki zbliżają się do siebie jak dwie osoby, które chcą się spotkać, nie mogą się jednak połączyć.

Artysta zaprezentuje Walc As-dur op. 64 nr 3, ostatnim wydanym za życia kompozytora, a także najkrótszy z opusu. Został napisany w latach 1846 – 1847 z dedykacją dla Katarzyny Branickiej, późniejszej hrabiny Potockiej. Wysłuchamy również Ballady f-moll, ostatniego z czterech tak zatytułowanych dzieł Chopina, pełnego emocjonalnego rozmachu fortepianowego poematu, pozbawionego pozamuzycznych odniesień, których nieraz doszukiwano się w nim na siłę. Zgodnie ze słowami Mieczysława Tomaszewskiego ballada ta: „niczego nie naśladuje, niczego nie ilustruje. Ona wyraża świat przeżyty i przedstawia świat możliwy, idealny, wyobrażony”. Alexewicz zwieńczy swój występ wykonaniem zbioru Preludiów op. 28. Powstały one na przełomie 1838 i 1839 roku. Chopin pracował nad nimi podczas pobytu z George Sand i jej dziećmi na Majorce. Utwory te komponował najpierw w willi niedaleko Palmy, następnie zaś w klasztorze kartuzów w Valdemossie. Idylla przemieniła się w udrękę, kiedy piękną pogodę zastąpiły ulewne deszcze, które pociągnęły za sobą gwałtowne obniżenie temperatury. Jednak powstały wtedy zbiór należy do najważniejszych i najbardziej poruszających prac Chopina. Chociaż „preludium” oznacza wstęp, to miniatury te mogą być wykonywane samodzielnie. Największe wrażenie robią jako integralna całość. Współcześni w pełni docenili geniusz artysty, a zachwycony Liszt pisał o jego utworach: „to kompozycje zupełnie wyjątkowe”.