W programie koncertu z udziałem Jarosława Thiela oraz solistów Wrocławskiej Orkiestry Barokowej znalazły się dzieła czołowych kompozytorów epoki baroku, w tym Antonia Vivaldiego, Georga Friedricha Händla czy Johanna Sebastiana Bacha, a także Nicola Porpory, nieco mniej znanego włoskiego twórcy operowego, którego najsłynniejszym uczniem był Carlo Broschi znany bliżej jako Farinelli – jeden z ostatnich wielkich kastratów w historii muzyki.

Jako pierwsze zabrzmią dźwięki VI Suity D-dur na wiolonczelę solo BWV 1012 Johanna Sebastiana Bacha, należącej do zbioru sześciu suit wiolonczelowych powstałych w latach 1717 – 1723, gdy kompozytor pełnił funkcję kapelmistrza w Köthen. Kompozycja rozpoczyna się preludium, po którym następują kolejne tańce typowe dla suity barokowej – allemande, courante, sarabanda, gawot oraz gigue. Utwory te były niegdyś mało znane i rzadko wykonywane, co uległo zmianie, kiedy na początku XX wieku Pablo Casals, kataloński wiolonczelista, zdecydował się dokonać ich nagrań.

Z kolei Koncert G-dur na wiolonczelę, smyczki i basso continuo jest bodajże najbardziej znanym utworem tego typu w twórczości Nicola Porpory. Powstał prawdopodobnie w latach 1733 – 1736, gdy artysta stał na czele tzw. Opery Szlacheckiej (Opera of the Nobility), wspieranej przez ówczesnego księcia Walii – Fryderyka. Na pierwszy plan wysuwa się w nim melodyjna partia wiolonczeli, choć momentami współgra także bezpośrednio z pozostałymi instrumentami smyczkowymi oraz basem cyfrowanym. Tego wieczoru zabrzmi także śpiewna Sonata C-dur op. 1 nr 7, HWV 365 na flet prosty i basso continuo ze zbioru Solos for a German Flute a Hoboy or Violin with a Thorough Bass for the Harpsichord or Bass Violin Georga Friedricha Händla, która powstała na początku XVIII wieku. Co ciekawe, w utworze odnaleźć można zapożyczenia z innych dzieł twórcy – część trzecia zawiera nawiązania do Sonaty obojowej F-dur, piąta z kolei do jego opery Alessandro. W finale muzycy wykonają dynamiczny Koncert G-dur na wiolonczelę, smyczki i basso continuo twórcy uwielbianych przez większość Czterech pór roku – Antonia Vivaldiego.