W programie koncertu kameralnego w wykonaniu Christiana Danowicza i Roberta Morawskiego znalazły się dzieła niezwykle barwne, pełne intrygujących efektów brzmieniowych. Uzupełnieniem znanych, lubianych i cenionych kompozycji Claude’a Debussy’ego, Maurice’a Ravela i Karola Szymanowskiego będzie dzieło Józefa Elsnera.

Elsner uważany był za jednego z najwybitniejszych polskich twórców pierwszej połowy XIX wieku. Cieszył się wielkim autorytetem nie tylko jako kompozytor, ale także jako pedagog i organizator życia muzycznego oraz założyciel i rektor Szkoły Głównej Muzyki. Pomimo tych licznych osiągnięć przez wiele lat pamiętano o nim głównie jako nauczycielu Fryderyka Chopina. Dorobek kompozytorski Elsnera wraca do łask dopiero w obecnych czasach. Doceniono na przykład przebojową, pełną energii Sonatę D-dur na skrzypce i fortepian op. 10 nr 2, która opublikowana została w 1805 roku i składa się z trzech części: Allegro, Scherzando. Allegretto oraz Rondo. Allegro moderato.
Sonata g-moll jest ostatnim ważnym dziełem Debussy’ego. Powstała w 1917 roku i w zamierzeniu autora miała być trzecim ogniwem w cyklu sześciu sonat przeznaczonych na różne instrumenty. Jednak francuski kompozytor nie zdołał go już ukończyć. Debussy wziął udział w prawykonaniu tego utworu jako pianista. Był to jego ostatni publiczny występ. Dzieło charakteryzuje się wysmakowaną kolorystyką oraz narracją urozmaiconą pod względem artykulacji o koronkowo brzmiące flażolety. Wiele w nim także odcinków, w których kompozytor nakazał grać skrzypkowi sur la touche (inaczej sul tasto), czyli przy gryfie, co daje miękki, nieco przyciszony i ciemny dźwięk.

Z kolei Sonata skrzypcowa d-moll jest wczesnym dziełem Szymanowskiego, jeszcze późnoromantycznym i pozbawionym uderzającej oryginalności jego późniejszych kompozycji. Jednak dar melodyczny tego autora, połączony z umiejętnością budowania przejmującej i angażującej słuchacza narracji, sprawił, że utwór ten w zasadzie od zawsze cieszył się dużym zainteresowaniem publiczności. Chociaż sam kompozytor w późniejszych latach za sonatą nie przepadał, to stwierdził, że jest to „rzecz pod każdym względem popularna”. Źródło Aretuzy, pierwszy z trzech poematów na skrzypce i fortepian z cyklu Mity, to już Szymanowski poszukujący nowych środków wyrazu, odważny i radykalny eksperymentator przekraczający kolejne granice. Niezwykle bogata jest tu paleta środków kompozytorskich: skrzypce grają momentami sul ponticello, czyli przy podstawku, co daje dźwięk ostry i jaskrawy, są tu długo trzymane migotliwe tryle i tremolanda, eteryczne flażolety czy zmysłowe glissanda. Wszystkie te środki znakomicie oddają migotanie i szemranie tytułowego źródła, a całości dopełnia giętka, arabeskowa melodyka. Szymanowski był w pełni świadom wartości Mitów; pisał o nich tak: „moje ulubione utwory, dźwiękowo i technicznie bardzo oryginalne, a przy tym to dobra muzyka”.

Podczas pobytu w Londynie w 1922 roku Ravel spotkał węgierską skrzypaczkę Jelly d’Arányi, która wykonywała w jednym z salonów jego Sonatę na skrzypce i wiolonczelę. Kompozytor poprosił ją później o zagranie kilku węgierskich i cygańskich melodii. Skończyło się wspólnym muzykowaniem do białego rana. Ravel postanowił wówczas, że napisze dla d’Arányi nowy, dowcipny i wirtuozowski utwór. Tak powstała ukończona dwa lata później rapsodia Tzigane, która zakończy koncert. To arcybarwny pastisz i parodia efektownych (a często nawet efekciarskich) utworów skrzypcowych pisanych u schyłku XIX wieku na fali zainteresowania muzyką cygańską.