Kolejne ze spotkań z muzyką kameralną w Narodowym Forum Muzyki odbędzie się z udziałem Benedetti Elschenbroich Grynyuk Trio – zespołu złożonego ze znamienitych instrumentalistów – skrzypaczki Nicoli Benedetti, wiolonczelisty Leonarda Elschenbroicha oraz pianisty Alexeia Grynyuka. Muzycy przybliżą tria fortepianowe pochodzące z literatury romantycznej, autorstwa Roberta Schumanna oraz Johannesa Brahmsa, a także dzieło napisane przez współczesnego kompozytora – Wolfganga Rihma – i określane jako „esej”.

Spotkanie Roberta Schumanna i Johannesa Brahmsa w październiku 1853 roku stanowi istotne wydarzenie w życiorysach obu kompozytorów. Podczas jednego z prywatnych recitali młodego Brahmsa, który prezentował swoje dzieła fortepianowe, Schumann momentalnie dostrzegł w nim geniusza, obwieszczając to światu na łamach „Neue Zeitschrift für Musik”. Przyjaźń łącząca artystów miała przełożenie także na ich twórczość – niemal równolegle komponowali wówczas utwory należące do tych samych gatunków, w tym chociażby w zakresie muzyki kameralnej. Mimo że ich dorobek obejmujący tria fortepianowe był niewielki, stworzyli oni uznane do dziś wzorce tego typu dzieł.

Trio fortepianowe d-moll op. 63 Schumanna powstało w 1847 roku, jako pierwsze ze zbioru trzech triów. Jego wyjątkowa ekspresyjność oraz przewodzący mu romantyczny idiom niewątpliwie wpłynęły na popularność utworu, znajdującego się dziś w żelaznym repertuarze muzyki kameralnej. Skomponowane na początku 1854 roku I Trio fortepianowe B-dur op. 8 Johannesa Brahmsa ma szczególne znaczenie dla niego jako kompozytora muzyki kameralnej – wyznacza symboliczną cezurę rozpoczynającą jego intensywnie rozwijającą się karierę. Pod koniec życia Brahms powrócił do dzieła, wprowadzając modyfikacje nadające mu nową jakość. Utwór stanowi więc pewną klamrę życia i twórczości kompozytora uważanego już wówczas za jednego z największych w dziejach. Efektowny cykl Wolfganga Rihma Fremde Szenen I–III, powstał w latach 1982–1984 i przeznaczony na skrzypce, wiolonczelę oraz fortepian, to z kolei przykład dobrze zakorzenionego dzieła w historii muzyki nowej. Co istotne, jest to zarazem osobiste wyznanie uwielbienia dla Roberta Schumanna.