W późnym baroku dokonała się muzyczna synteza całej, niejednorodnej i wielonurtowej przecież, epoki. Rozkwit polifonii oraz powstanie wielu nowych gatunków znacząco wpłynęło na rozwój pojawiających się w kolejnych stuleciach rozwiązań formalnych, bazujących na dokonaniach twórców barokowych. Wrocławska Orkiestra Barokowa pod dyrekcją Jarosława Thiela przybliży dzieła trzech późnobarokowych kompozytorów – Jana Dismasa Zelenki, Johanna Friedricha Fascha oraz Johanna Sebastiana Bacha.

Zelenka, choć znany w głównie ze swoich kompozycji religijnych, tworzył także utwory przeznaczone na obsadę instrumentalną, choć stanowią one raczej niewielką część jego spuścizny. Zwany także „katolickim Bachem” twórca większość życia spędził na dworze Augusta II, gdzie odpowiadał za oprawę muzyczną katolickich uroczystości. Charakteryzuje się ona wyważeniem i wzniosłością, jednak w twórczości Zelenki znajdziemy także utwory odznaczające się niezwykłą wirtuozerią i melodyjnością, czemu zawdzięczają porównania z dziełami Antonia Vivaldiego. Podczas koncertu zabrzmi żywiołowa Simphonie à 8 concertanti – kompozycja powstała w 1723 roku, w czasie, gdy Zelenka tworzył swe największe dzieła. Poprzedzi ona Ouvertürensuite autorstwa Johanna Friedricha Fascha, którego spuściznę uważa się za symboliczny łącznik pomiędzy późnym barokiem, a klasycyzmem. Mimo że większość dzieł nie została wydana za jego życia, należały wówczas do powszechnie wykonywanego repertuaru. Istotne znaczenie Fascha dla historii muzyki podkreślił na początku XX wieku wybitny niemiecki muzykolog Hugo Riemann, przyrównując go do Johanna Sebastiana Bacha.

Wieńcząca koncert I Suita orkiestrowa C-dur autorstwa lipskiego kantora pochodzi ze zbioru osiemnastowiecznych czterech suit orkiestrowych BWV 1066–1069. We francuskim oryginalne ich tytuł brzmi ouvertures, co odnosi się do rozpoczynającej dzieła uwertury, po której następuje seria stylizowanych tańców dworskich utrzymanych zwykle w tej samej tonacji. Kompozycja ta emanuje stylem promiennej, a zarazem uroczystej muzyki tanecznej, niczym ta tworzona przez Jeana Baptiste’a Lully’ego na dworze Króla Słońce – Ludwika XIV.