Mischa Maisky należy do najbardziej rozpoznawalnych i cenionych wirtuozów wiolonczeli naszych czasów. Podczas recitalu w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki ten legendarny artysta zaprezentuje swoje interpretacje kanonicznych suit wiolonczelowych Johanna Sebastiana Bacha To nie tylko dzieła stanowiące podstawę repertuaru przeznaczonego na ten instrument, ale też kompozycje fascynujące kolejne pokolenia miłośników muzyki.
Sześć suit wiolonczelowych Johanna Sebastiana Bacha powstało prawdopodobnie podczas pobytu kompozytora w Köthen, czyli pomiędzy 1717 a 1723 rokiem. Dziś są one uważane za jedne z najważniejszych dzieł w dorobku lipskiego kantora i uchodzą za najważniejsze kompozycje przeznaczone na wiolonczelę solo. Doczekały się także niezliczonych opracowań na inne instrumenty. Jednak przez wiele lat utwory te praktycznie nie były wykonywane. Uważano je za pedagogiczne i mało atrakcyjne dla szerokiego grona odbiorców. Sytuacja zmieniła się diametralnie w drugiej połowie lat 30. XX wieku, kiedy suity nagrał hiszpański wiolonczelista Pablo Casals. Artysta ten szybko przywrócił należne im miejsce w repertuarze, a melomani mają obecnie do dyspozycji liczne rejestracje całego zbioru, wśród nich także wersję zagraną przez Mischę Maisky’ego.
Suita w ujęciu barokowym jest zbiorem tańców, nic więc dziwnego, że każda z tych autorstwa Bacha zbudowana jest dość podobnie. Część pierwsza to zawsze Preludium, druga to utrzymane w parzystym metrum spokojne Allemande, po którym solista wykonuje skoczny taniec francuski w metrum trójdzielnym – Courante. Czwarte miejsce należy do powolnej hiszpańskiej Sarabande. Ogniwo piąte to Minuet, Bourrée lub Gavotte. Zakończeniem każdej ze suit jest szybki angielski taniec – Gigue. Pomimo pozornie schematycznej konstrukcji bogactwo inwencji zawarte w tych dziełach i zaklęta w nich głębia emocji są w stanie poruszyć dzisiejszego słuchacza.
Podczas wrocławskiego recitalu Mischa Maisky wykona I Suitę G-dur, IV Suitę Es-dur oraz V Suitę c-moll. Preludium otwierające pierwsze z tych dzieł jest najbardziej znanym ogniwem ze wszystkich suit wiolonczelowych Bacha, doczekało się też niezliczonych opracowań na inne składy. IV Suita Es-dur, choć pod względem urody brzmieniowej nie ustępuje pozostałym, jest dla wykonawcy wyjątkowo niewdzięczna ze względu na tonację zastosowaną przez kompozytora. Najbardziej znanym ogniwem V Suity c-moll jest melancholijna Sarabanda, przez wielu wiolonczelistów uważana za najwybitniejsze i najgłębsze dzieło Bacha przeznaczone na ten instrument.