Piotr Paleczny należy do najbardziej rozpoznawalnych współczesnych polskich pianistów. Podczas koncertu z NFM Filharmonią Wrocławską artysta zaprezentuje jedno z najbardziej znanych dzieł polskiej literatury muzycznej okresu romantyzmu – I Koncert fortepianowy e-moll Fryderyka Chopina, a wcześniej, w pierwszej części koncertu, Maciej Tomasiewicz zadyryguje utworami Bolesława Szabelskiego i Ludomira Różyckiego skomponowanymi w XX wieku.

Koncert rozpocznie motoryczna, pełna energii Toccata Bolesława Szabelskiego, będąca trzecim i ostatnim ogniwem przeznaczonej na orkiestrę Suity. Utwór powstał w 1936 roku, a wykonany został po raz pierwszy w roku następnym w Katowicach. Dzieło natychmiast zwróciło uwagę recenzentów, a jeden z nich pisał z entuzjazmem: „Żywioł, pęd, siła! Wielki talent! Imponujący swą rozpiętością i wszechstronnością”. Także i dziś brzmi świeżo i zachwyca dynamizmem. Następnie wysłuchamy nie mniej efektownej Suity z baletu Pan Twardowski Ludomira Różyckiego, dzieła z 1921 roku. Literackim pierwowzorem, na którym oparła się przy opracowywaniu libretta żona kompozytora, była powieść Józefa Ignacego Kraszewskiego zatytułowana Pan Twardowski. Dzieło to cieszyło się przed wojną ogromną popularnością, a w samej Warszawie wystawiono je przeszło pięćset razy! Trafiło także na deski teatrów operowych w Kopenhadze, Pradze, Zagrzebiu i Bratysławie, a po wojnie grano je w Ołomuńcu, Lwowie, Nowym Jorku i Hawanie.

Koncert fortepianowy e-moll Fryderyka Chopina należy, jak wszystkie jego dzieła na fortepian i orkiestrę, do młodzieńczych kompozycji. Utrzymany jest w stylu brillant, charakteryzującym się wirtuozerią partii solowej, pełnej ozdobników, w której wyeksponowano brzmienie wysokiego rejestru oraz śpiewną melodykę. Ogniwo pierwsze rozpoczyna się zamaszyście i z energią. Dwie główne, kontrastujące ze sobą, myśli muzyczne wprowadzone zostają przez smyczki. Fortepian przetwarza je następnie,  dodając zapierające dech w piersiach figuracje. W części drugiej słuchacze przeniesieni zostają w świat brzmień onirycznych i wydelikaconych. Chopin pisał do przyjaciela: „Jest to dumanie w piękny czas wiosny, ale przy księżycu”. Ogniwo to przechodzi w żywy, pełen humoru finał w formie ronda, w którym odzywają się rytmy krakowiaka. Z wielkim entuzjazmem przyjęto to dzieło także w Paryżu, dokąd Chopin wyjechał w krótko po warszawskim prawykonaniu. Czołowy francuski krytyk François-Joseph Fétis pisał: „Jest dusza w tych melodiach, jest fantazja w tych pasażach, a wszędzie jest oryginalność”.