Cykl koncertów skrzypcowych Antonia Vivaldiego zebranych pod wspólnym tytułem Cztery pory roku znają prawdopodobnie niemal wszyscy, nie tylko miłośnicy muzyki klasycznej. Podczas koncertu NFM Orkiestry Leopoldinum usłyszymy współczesną kompozycję nawiązującą intrygujący dialog z barokowym arcydziełem. W programie znalazły się także dwa znane i lubiane utwory Samuela Barbera i Giuseppe Tartiniego.

Adagio na smyczki jest bez wątpienia najpopularniejszą kompozycją Samuela Barbera. W oryginale jest to drugie ogniwo ukończonego w 1936 roku Kwartetu smyczkowego h-moll op. 11. Dwa lata później twórca opracował wersję przeznaczoną na orkiestrę smyczkową i w styczniu tego samego roku wysłał jej partyturę sławnemu włoskiemu dyrygentowi – Arturo Toscaniniemu. Ten po krótkim czasie zwrócił ją bez żadnego komentarza, co mocno zirytowało Barbera, który nie wiedział czego może się w związku z tym spodziewać. Okazało się, że artysta zdecydował się na włączenie dzieła do programu dyrygowanego przez siebie koncertu, a nuty odesłał, gdyż zapamiętał Adagio po jednokrotnym przeczytaniu partytury. Utwór zabrzmiał w tej wersji w listopadzie 1938 roku i od razu zyskał ogromną popularność. Następnie muzycy wykonają Sonatę g-moll „Z diabelskim trylem” autorstwa włoskiego twórcy aktywnego na przełomie baroku i klasycyzmu, Giuseppe Tartiniego. U źródeł tego wirtuozowskiego, błyskotliwego dzieła leży sen, w którym Tartini wręczył swoje skrzypce odwiedzającemu go diabłu. Ten zaczął na nich grać, a wykonywany przez niego utwór zaparł artyście dech w piersiach. Po przebudzeniu próbował go zapisać i chociaż stworzył najpopularniejsze ze swoich dzieł, to twierdził później, że to, co napisał, jest jedynie bladym odbiciem tego, co grał w jego śnie diabeł.

Drugą część koncertu wypełni kompozycja The Four Seasons Recomposed, której autorem jest współczesny angielski twórca Max Richter. Jest to utrzymana w stylu postmodernistycznym parafraza dzieła barokowego twórcy. Słyszymy tu doskonale znane wszystkim zwroty melodyczne i rytmy, ale Richter raz za razem zaskakuje, wprowadzając do oryginału nagłe zmiany. Twórca igra w ten sposób z oczekiwaniami słuchających, a poprzez te zabiegi tworzy też zupełnie nową jakość. Elementy te sprawiają, że The Four Seasons Recomposed jest niebanalne, świeże i angażujące.