Jednym z koncertów odwołanych w związku z pandemią Covid-19 w 2020 roku był występ Wajnberg Trio. Zespół tworzy trzech znakomitych instrumentalistów: Piotr Sałajczyk, Szymon Krzeszowiec i Arkadiusz Dobrowolski. Artyści mieli wykonać wówczas Geister Trio Ludwiga van Beethovena, zawdzięczające swój zwyczajowy tytuł Carlowi Czernemu, który skojarzył je ze sceną z I aktu Szekspirowskiego Hamleta – zamordowany król powraca w niej i ukazuje się na tarasie Elsynoru pod postacią ducha. Wajnberg Trio teraz również wraca, a z młodzieńczymi utworami wielkich kompozytorów w repertuarze obok dzieła Beethovena oraz w pełni artystycznych mocy w Narodowym Forum Muzyki nie będzie na pewno marną, milczącą marą, a pełnokrwistym, nieustępliwym bohaterem.

Historia Tria fortepianowego op. 1 Andrzeja Panufnika, które Wajnberg Trio włączyło do repertuaru, jest także historią powrotu. Zostało ono skomponowane przez dziewiętnastoletniego zaledwie kompozytora w 1934 roku. Partytura utrzymanego w romantycznej estetyce i opartego na klasycznych wzorcach formalnych utworu  zaginęła, pozostawiona podczas wojny w jego mieszkaniu w Warszawie. Panufnikowi udało się jednak zrekonstruować dzieło z pamięci. Decyzja, żeby je odtworzyć nie dziwi – przyznał potem w swojej Autobiografii, że było to jego pierwsze poważne osiągnięcie kompozytorskie. Co ciekawe, w jego prawykonaniu uczestniczył w 1936 roku młodziutki Mieczysław Wajnberg – patron trójki wykonawców.

Decyzja o tym, że to Trio fortepianowe będzie pierwszym opusowanym utworem Ericha Korngolda, została podjęta przez ojca kompozytora – szanowanego krytyka muzycznego Juliusa Korngolda. Pisząc ten utwór, Korngold junior miał zaledwie dwanaście lat i pobierał nauki u Alexandra Zemlinsky’ego, który w tamtym czasie w Austrii należał do grona pionierów nowoczesności. Słuchając dzieła, nie będziemy jednak mieli wątpliwości, że młody Erich był tzw. „cudownym dzieckiem”. Trio zdradza ambicje o niemal symfonicznej skali. Każda z trzech partii stawia przed wykonawcami duże wymagania, pozwalając im jednocześnie na ekspresyjny popis. Młody Korngold przetwarza tu jednocześnie tradycje wiedeńskie, dlatego usłyszymy znajome rytmy walca, nie zabraknie też jednak jego prowokacyjnych przekształceń.