Sięgające XIX wieku sformułowanie „klasycy wiedeńscy”, stawiające na artystycznym piedestale Mozarta, Haydna i Beethovena, wciąż cieszy się dużą popularnością. Mimo tego wydarzenia łączące z sobą twórczość tych kompozytorów nie należą wcale do częstych. Warto zatem skorzystać z okazji, jaką daje wspólny koncert NFM Filharmonii Wrocławskiej i znakomitego wiolonczelisty oraz dyrygenta Istvána Várdaia – dyrektora artystycznego budapesztańskiej Orkiestry Kameralnej im. Ferenca Liszta – by wspólnie z muzykami zanurzyć się w inspirujący świat wiedeńskiego klasycyzmu.

Koncert rozpocznie pogodna i pełna energii Serenata notturna D-dur skomponowana przez zaledwie dwudziestoletniego Mozarta. Fakt, że trzyczęściowy utwór został napisany w Salzburgu przypomni nam, iż choć słynni trzej klasycy byli z Wiedniem związani, to żaden z nich się tam nie urodził, a wiele owocnych lat spędzali w zupełnie innych ośrodkach. Kompozycja z 1776 roku rozpoczyna się dziarskim marszem, po którym następuje urzekająca część taneczna – menuet. Całość kończy utrzymane w szybkim tempie brawurowe rondo. Orkiestra wykonująca dzieło podzielona została na dwie grupy, a szczególną rolę w przebiegu utworu otrzymały kotły. I Koncert wiolonczelowy Josepha Haydna napisany został kilkanaście lat przed Serenatą – w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych XVIII wieku, kiedy Austriak służył na dworze w Eisenstadt. To łączące w sobie wirtuozowskie popisy oraz intymny nastrój arcydzieło zostało na długie lata zagubione. Odkrycie w 1961 roku przez muzykologa Oldřicha Pulkerta jego kopii w zbiorach archiwalnych pochodzących z zamku Radenín w południowych Czechach sprawiło wielką radość melomanom na całym świecie.

Utwór, który zabrzmi na zakończenie koncertu, będzie już wyraźnie zwiastować zmierzch popularności klasycznego idiomu i nadejście romantycznej burzy. Zgodnie ze sformułowanymi w XIX wieku interpretacjami II Symfonia Ludwiga van Beethovena jest jednym z dzieł wieńczących formacyjny okres w twórczości najmłodszego z trzech klasyków. Ukończona została podczas pobytu kompozytora w 1802 roku w Heiligenstadcie. Do niewielkiej miejscowości znajdującej się wówczas na przedmieściach Wiednia Beethoven wyjechał za radą lekarza, a pobyt tam miał być pomóc mu w zmaganiach z postępującą utratą słuchu. Perspektywa całkowitego ogłuchnięcia była dla niego tragedią. Sporządzony wówczas Testament Heiligenstadzki jest świadectwem mierzenia się z okrucieństwem losu, godzenia się z nim i wychodzenia z załamania. Osobisty kryzys twórcy zdaje się odzwierciedlać również, przynajmniej w swoim dramatycznym otwarciu, jego ukończona wówczas Symfonia.