Gdy Benjamin Britten usłyszał od swego przyjaciela, brytyjskiego aktora Davida Spensera, o jego zachwycie nad muzyką romantyków, szybko odpowiedział: „Pewnego dnia, Davidzie, zrozumiesz, że Mozart jest największym kompozytorem, jaki kiedykolwiek żył (…)”. Choć klasyka wiedeńskiego i jednego z czołowych angielskich kompozytorów dzieliły niemal dwa stulecia, w ich twórczości można dostrzec pewnego rodzaju wspólny pierwiastek. Nie da się bowiem ukryć, że Mozartowski duch towarzyszył Brittenowi niemal od początku jego drogi twórczej. 

Dla Benjamina Brittena, który pierwsze próby kompozytorskie podejmował we wczesnej młodości, Mozart był niekwestionowaną inspiracją. Anglik przez lata wielokrotnie nawiązywał do dokonań mistrza, z zamiłowaniem sięgał także po jego dzieła – znacznie częściej niż po partytury innych zasłużonych artystów. Obu muzyków łączyła zresztą łatwość instynktownego wręcz tworzenia przy jednoczesnym zachowaniu mistrzostwa w zakresie techniki i wyrafinowanego warsztatu. O finezyjnie utkanej warstwie dzieła można mówić w przypadku dwóch bodaj najbardziej znanych oper Wolfganga Amadeusa – Wesela Figara i Czarodziejskiego fletu. Dźwięki ich wirtuozowskich arii – Non più andrai tytułowego Figara oraz In diesen heiligen Hallen Sarastra ze wspomnianego singspielu – będą zaledwie preludium sobotniego koncertu. Spuścizny mistrza dopełni w repertuarze wykonanie Symfonii koncertującej Es-dur na skrzypce i altówkę KV 364. Dzieło to, choć niegdyś rzadko grywane, zostało przywrócone do łask w dwusetną rocznicę urodzin artysty. Kompozycja powstała w 1779 roku, a inspiracją jej stworzenia był prawdopodobnie klimat i audiosfera paryskich koncertów, w których Mozart miał okazję uczestniczyć podczas swego pobytu w stolicy Francji. 

Simple Symphony op. 4 Brittena to z kolei jeden z tych utworów, dla których genezy nie bez znaczenia pozostaje wczesna młodość artysty. Jest to bowiem promienna w wyrazie kompozycja, której korpus stanowią niewielkich rozmiarów utwory stworzone, gdy był zaledwie dzieckiem. Materiał muzyczny symfonii to cztery ogniwa ujęte przez Brittena w humorystyczny sposób: Boisterous Bourrée, Playful Pizzicato, Sentimental Sarabande, Frolicsome Finale. Ten osobisty utwór przeznaczony na orkiestrę kameralną po raz pierwszy wykonał zespół muzyków amatorów w 1934 roku w Norwich pod batutą samego Brittena. W katalogu jego dzieł istotne miejsce zajmują ponadto kompozycje czerpiące z rodzimych tradycji zarówno literackich, jak i muzycznych. Wpisują się w nie chociażby pieśni, takie jak: Vigil ze zbioru Tit for tat do tekstu ulubionego poety artysty, Waltera de la Mare’a, czy The Ash Grove opierająca się na melodii walijskiej pieśni ludowej. W Lachrymae na altówkę i smyczki op. 48a twórca cytuje z kolei fragmenty przejmującej, melancholijnej pieśni miłosnej Johna Dowlanda z początków siedemnastego stulecia – If my complaints could passion move.