„Teraz mnie prowadź, zwłoki nie przyczynię. / Dla mnie iść z tobą, jakby zostać w Raju, / Samej tu zostać prawdziwe wygnanie” [tłum. Władysław Bartkiewicz] – w ostatniej pieśni Raju utraconego w ułożonych przez Johna Miltona wersach Ewy swoje odbicie znajduje tradycja średniowiecznej poezji miłosnej. Najpopularniejszym typem utworu poetyckiego była wówczas skierowana do ukochanej osoby zachęta, rodzaj zaproszenia do wspólnej ucieczki w lepsze miejsce. Za wzorzec takiego tekstu służyła biblijna Pieśń nad Pieśniami.

Muzyczne opracowania tekstów księgi, której autorstwo zwyczajowo przypisuje się królowi Salomonowi, zyskały szczególną popularność w okresie późnego średniowiecza i renesansu. Podkreślając jej znaczenie w kształtowaniu kultury muzycznej Europy, ensemble Peregrina Agnieszki Budzińskiej-Bennett podczas 60. Międzynarodowego Festiwalu Wratislavia Cantans sięgnie tymczasem po najwcześniejsze dzieła stworzone do tekstu starotestamentowych wersów. Muzycy specjalizujący się w popularyzacji słabo znanego, dawnego repertuaru zaprezentują utwory powstałe w ciągu aż pięciu wieków.

Wykorzystywane szczególnie chętnie podczas nabożeństw maryjnych umuzycznione teksty Canticum Canticorum cechują wyjątkowo ozdobne formy i stawiane przed wykonawcami wymagania techniczne. Część utworów przybiera formę dialogów między Oblubienicą a Oblubieńcem. Większość z kompozycji, które znalazły się w programie festiwalowego koncertu, to oczywiście dzieła anonimowe. W repertuarze znalazło się jednak miejsce również na opracowanie antyfony Sicut malum, na podstawie badań stylokrytycznych przypisywane św. Hildegardzie z Bingen, czy Quis est hic św. Brunona z Segni, opata benedyktyńskiego klasztoru na Monte Cassino. Kolejny z autorów – Piotr Abelard – to znany średniowieczny filozof, który zapisał się w historii kultury dzięki swojej miłości do Heloizy. Ciekawostką będzie zestawienie śląskiego opracowania antyfony Meliora sunt z jego szesnastowiecznym odpowiednikiem pochodzącym z… Islandii.