Motety, a więc polifoniczne utwory wokalne tradycyjnie pozbawione niezależnych głosów instrumentalnych, stanowią zaledwie niewielką część bogatego dorobku Johanna Sebastiana Bacha. Prowadzony przez Lionela Sowa Chór NFM zaprezentuje sześć dzieł barokowego kompozytora, utrzymanych w tym gatunku. Artysta pisał je na specjalne okazje, korzystając często z tego, że w Lipsku w takich sytuacjach miał do dyspozycji więcej wykonawców niż podczas zwyczajnej kościelnej liturgii. Zgodnie z barokową praktyką w NFM śpiewakom towarzyszyć będzie niewielki zespół. W jego skład wejdą Bartosz Kokosza, Janusz Musiał i Marta Niedźwiecka.

Pierwszy z motetów, radosny Singet dem Herrn ein neues Lied na podwójny chór, pochodzi z lat 1726 i 1727. Jest to opracowanie słów Psalmów 149 i 150 oraz fragmentu luterańskiego hymnu autorstwa Johanna Gramanna. Dokładne okoliczności powstania kompozycji pozostają nieznane. Wzbudziła ona entuzjazm samego Wolfganga Amadeusa Mozarta, gdy wysłuchał jej w Lipsku w 1789 roku. O kolejnym utworze, Der Geist hilft unser Schwachheit auf z 1729 roku, wiadomo natomiast, że został napisany na uroczystości pogrzebowe Johanna Heinricha Ernestiego – filozofa, teologa luterańskiego, poety i rektora szkoły św. Tomasza, z którą Bach był przez lata związany. Dzieło na dwa chóry wykorzystuje wyimek z Listu św. Pawła do Rzymian („Duch przychodzi z pomocą naszej słabości…”). Tekst ten przed śmiercią wybrał sam Ernesti – musiał zatem pragnąć, by jego upamiętnienie wyrażało optymizm oparty na wierze. Pogodna muzyka Bacha, nabierająca momentami wręcz tanecznego charakteru, idealnie urzeczywistniała to życzenie. Na pismach św. Pawła z Tarsu, uzupełnionych o hymn Johanna Francka, niemiecki twórca oparł także swój najbardziej rozbudowany motet – Jesu, meine Freude. To mistrzowska, wieloczęściowa praca o zmiennym układzie głosów. Zamówiono ją – według najpopularniejszej hipotezy – na pogrzeb Johanny Marii Kees, żony naczelnika poczty w Lipsku, i wykonano ją po raz pierwszy 18 lipca 1723 roku w tamtejszym Kościele św. Mikołaja.

Przeznaczony na podwójny chór motet Fürchte dich nicht powstał prawdopodobnie na nabożeństwo żałobne odprawione w Lipsku 4 lutego 1726 roku, choć nie można wykluczyć, że jest starszy, a Bach ułożył go jeszcze podczas pobytu w Weimarze. Operując różnorodnymi fakturami, połączył w nim tekst z Księgi Izajasza z fragmentami hymnu luterańskiego poety Paula Gerhardta, czyniąc powracającym mottem biblijne słowa pocieszenia: „Nie lękaj się”. Dwie strofy autorstwa Paula Thymicha, obecne w Komm, Jesu, komm, barokowy geniusz zaczerpnął z Wagnersches Gesangbuch z 1697 roku (wcześniej po ten sam ustęp ze śpiewnika sięgnął jeden z jego poprzedników na stanowisku kantora Kościoła św. Tomasza, Johann Schelle). Konstrukcja utworu opiera się na kontraście między dwiema częściami: pierwsza opracowana jest niezwykle ekspresyjnie, druga – znacznie skromniej. W zwieńczeniu programu, za sprawą pogodnego i energicznego Lobet den Herrn, alle Heiden, znów zabrzmią Psalmy. Usłyszymy ten najkrótszy w całej Księdze, opatrzony numerem 117 i cechujący się pochwalnym charakterem. Ze względu na sposób traktowania tu wersetów Biblii w niemieckim przekładzie przypuszcza się, że pierwotna postać kompozycji mogła mieć tekst łaciński. Choć autorstwo Bacha bywa w tym przypadku kwestionowane, wobec braku rozstrzygających dowodów dzieło to wciąż wykonywane jest jako część dorobku mistrza z Eisenach.