O samym Johannie Sebastianie Bachu najwięcej mówi nam jego muzyka – do dziś jest ona najlepszym źródłem wiedzy, z którego czerpią biografowie. Kantor z Lipska niechętnie bowiem pisał i wypowiadał się na swój temat, co spotykało się nierzadko z niepochlebna opinią jemu współczesnych. Jedyną notką autobiograficzną, jaką stworzył kompozytor, był krótki, zawierający zaledwie siedem podpunktów opis przebiegu jego kariery, jaki stworzył w celu prywatnym, na potrzeby rodzinnej „Genealogii”, powstałej piętnaście lat przed jego śmiercią. Dowiadujemy się z niej jedynie o kolejnych miejscach zatrudnienia Bacha. Twórca nigdy nie przejawiał chęci do bardziej szczegółowego ujęcia autobiograficznego. Życie miał raczej spokojne i wypełnione pracą twórczą, zaś niechęć do pisania o sobie mogła wynikać również ze skromności – Bach sam nigdy nie nazwał siebie „kompozytorem” (choć kilku swoich stryjów owszem), a jedynie „kapelmistrzem” lub „dyrektorem muzycznym”.
Przez cały okres swojej działalności twórczej Bach komponował głównie muzykę użytkową. Kiedy w 1723 roku został kantorem w Lipsku, w końcu mógł działać w dającym mu ogromną satysfakcję celu, jakim była pewna systematyzacja muzyki liturgicznej kościoła protestanckiego. Twórczość sakralna zawsze zajmowała w życiu kompozytora szczególne miejsce. Podczas majowego koncertu Wrocławskiej Orkiestry Barokowej, która wystąpi wraz ze słynnym zespołem Cantus Cölln pod dyrekcją Konrada Junghänela,  usłyszymy właśnie fragment tego dorobku artystycznego „praojca harmonii” – Oratorium na Wniebowstąpienie BWV 11, Mszę A-dur BWV 234, oraz kantatę na Święto Pięćdziesiątnicy Erschallet Ihr Lieder BWV 172.