W Narodowym Forum Muzyki czas na kolejny ukłon w stronę barwnej, muzycznej przeszłości. Tym razem w centrum naszych zainteresowań znalazły się dzieła przeznaczone na trąbkę. A wszystko za sprawą niesamowitego artysty, jakim jest Guy Touvron – jeden z najlepszych uczniów legendarnego „króla trąbki”, Maurice’a André.
Dzisiejsza trąbka to nie lada osiągnięcie niesamowitego postępu technologicznego. Wszak poprzedniczkami tego instrumentu były jedynie proste rury z kości lub bambusa, pozbawione nawet otworów na palce. W średniowieczu używano trąbek o nieporęcznych rozmiarach, aż w końcu pojawił się pomysł na wprowadzenie zgięć niektórych elementów, tak, by muzyk mógł spokojnie udźwignąć instrument. Niezwykle pomocne w wirtuozowskiej grze wentyle – trzy „guziki” naciskane palcami – budowniczowie wprowadzili dopiero w 1813 roku, na długo po tym, gdy po raz pierwszy zabrzmiał Koncert d-moll Alessandra Marcello. Kompozytor ten zaś należał do pierwszych, którzy zaczęli powierzać trąbce partie solowe, obalając niejako stereotyp trąbki uchodzącej wcześniej jedynie za instrument orkiestry wojskowej. Również Johann Nepomuk Hummel, pisząc swój Koncert Es-dur udowodnił, że miejscem trębaczy jest poważna estrada, a domeną – muzyka wirtuozowska. To jemu właśnie historia muzyki zawdzięcza pojawienie się XIX-wiecznych wirtuozów. Choć kompozytor początkowo koncentrował się w swoich działaniach głównie na fortepianie, na którym doskonale grał, to wkrótce zaczął komponować wymagające od instrumentalistów kunsztu i precyzji utwory na inne instrumenty. Jego śladem poszli oczywiście kolejni twórcy.