Jedno z ostatnich w tym sezonie artystycznym spotkań z muzyką kameralną będzie poświęcone twórczości powstałej w XIX stuleciu. W programie usłyszymy dzieło będące inspiracją słynnej noweli Lwa Tołstoja, a także jedyne Trio Brahmsa, w którym kompozytor włączył do zespołu waltornię.

Ludwig van Beethoven miał szansę spotkać Rudolpha Kreutzera dzięki znajomości z przebywającym przez pewien czas w Wiedniu marszałkiem napoleońskim – Jeanem Baptiste’em Bernadotte. Dwaj muzycy szybko się zaprzyjaźnili; Beethoven doceniał skromność swojego młodszego kolegi po fachu. Kreutzer miał już na swoim koncie znaczne sukcesy – pracował jako wykładowca w Konserwatorium Paryskim, koncertmistrz paryskiej opery i wykonawca muzyki kameralnej na dworze samego Napoleona. To właśnie Kreutzerowi Beethoven zadedykował jedną ze swych najpopularniejszych sonat. Zrobił to na przekór pierwszemu wykonawcy wspomnianego dzieła, słynnemu wirtuozowi George’owi Augustusowi Bridgetowerowi – mimo iż jego występ z Beethovenem przy fortepianie okazał się nie lada sukcesem, ostatecznie artyści zakończyli współpracę z powodu konfliktu o kobietę. Stąd też ostatecznie adresatem IX Sonaty skrzypcowej A-dur op. 47 okazał się Kreutzer, który zresztą utworu nigdy nie wykonał.

Trio waltorniowe Johannesa Brahmsa jest dziełem wyjątkowym w dorobku twórcy przynajmniej z dwóch powodów. Kompozytor grał w młodości na rogu, stąd też instrument ten często pełni ważną funkcję w jego dziełach symfonicznych. Znaczącym wydaje się więc, że kojarzona z latami dzieciństwa waltornia pojawia się w utworze, którego pierwsza część została poświęcona pamięci matki kompozytora. Pełne młodzieńczej pasji dzieło trzydziestodwuletniego twórcy zabrzmiało po raz pierwszy w listopadzie 1865 roku w Zurychu. Brahms powrócił jeszcze do Tria ponad dwadzieścia pięć lat później, kiedy to postanowił dokonać w nim kilku poprawek. Kompozytor wykorzystał we wspomnianym utworze róg naturalny – znacznie delikatniejszy w barwie od powszechnie stosowanego dziś instrumentu z wentylami. Jednak obecnie wielu zgadza się ze zdaniem, że z powodzeniem można wykonywać Trio również z wykorzystaniem współczesnej waltorni.