Hector Berlioz nadał swojej Symfonii fantastycznej podtytuł „Epizod z życia artysty”, wskazując tym samym źródło inspiracji. Było nim nieodwzajemnione (przynajmniej na początku) uczucie do irlandzkiej aktorki Harriet Smithson, którą oglądał jako odtwórczynię ról w dramatach Williama Shakespeare’a.
Kompozytor postanowił przełożyć historię swojej miłosnej obsesji na język muzyki. W rezultacie powstała jedna z najbardziej niezwykłych symfonii epoki romantyzmu, dzieło żywe, komunikatywne, przyciągające uwagę kolejnych pokoleń słuchaczy i wykonawców. Atrakcyjność tego utworu opiera się przede wszystkim na intrygującej kolorystyce i pomysłowej, odkrywczej orkiestracji. Kompozytor wprowadził do dzieła melodię, która symbolizuje jego ukochaną i jest określana mianem idée fixe. Pojawia się ona we wszystkich pięciu częściach dzieła, zmieniając charakter w zależności od kontekstu. Berlioz przygotował obszerny komentarz do symfonii, opisując, co dzieje się w każdej części. Błogi spokój tytułowego artysty przerywa pojawienie się ukochanej. Widzi ją wśród par tańczących walca na balu, bezskutecznie próbuje odzyskać spokój na łonie natury. Wreszcie, po zażyciu opium, fantazjuje o tym, że zamordował swoją wybrankę i prowadzony jest na szafot, a po śmierci ogląda swój pogrzeb, który przemienia się w sabat czarownic. Historia ta stała się dla Berlioza pretekstem do stworzenia barwnej muzyki, pełnej rozmaitych orkiestrowych efektów specjalnych. W części drugiej rozbudowana została partia harf, w trzeciej znajdują się odcinki napisane na samą perkusję, które oddają zbliżającą się burzę, a w finale perkusyjnie traktowane smyczki imitują grzechot kości tańczących kościotrupów. Kilka lat po skomponowaniu Symfonii fantastycznej Berliozowi udało się zdobyć serce ukochanej. Niestety związek ten okazał się burzliwy i w gruncie rzeczy nieudany.
Zbiór Pieśni z Owernii jest najbardziej znanym dziełem kompozytora i muzykologa Josepha Canteloube’a. Artysta pracował nad nim w latach 1923–1930. Stworzył pięć serii, w skład których weszło trzydzieści pieśni w języku oksytańskim. To wdzięczne, barwnie instrumentowane miniatury, świetnie oddające nastrój tego rejonu Francji.
Koncert rozpocznie krótkie, dowcipne dzieło Hommage à Mozart Jacques’a Iberta z 1955 roku. Mimo że francuski kompozytor pisał je w czasie, kiedy wielu artystów odważnie eksperymentowało z nowymi technikami, zdecydował się stworzyć utwór przystępny w odbiorze, będący udanym i lekkim pastiszem muzyki klasycyzmu.
