Podczas koncertu w Sali Kameralnej Narodowego Forum Muzyki pojawi się utytułowany śpiewak Szymon Komasa, który zaprezentuje bogaty wybór pieśni, w tym m.in. pióra Stefana Kisielewskiego, Grażyny Bacewicz czy Rebekki Clarke. Ponadto repertuar wzbogacą cieszące się niegasnącą sławą dzieła Johannesa Brahmsa oraz arcydzieła muzyki francuskiej pochodzące z dorobku Claude’a Debussy’ego czy Erika Satiego – w aranżacji na dwa fortepiany, przy których zasiądą Sophia Muñoz oraz Adama Kośmieja.

 Stefan Kisielewski wyznawał ideę muzyki czystej, wolnej od jakichkolwiek sensów i znaczeń. Zrobił jednak wyjątek, komponując w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia wokalne miniatury liryczne do słów Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, oddające intymny charakter poezji i będące zaprzeczeniem myśli przewodniej jego własnej twórczości. Komasa wykona dwie z nich, należące do cyklu Siedem pieśni: Modlitwę ślepego lunatyka oraz Prośbę o wyspy szczęśliwe.

 W wykonaniu artysty zabrzmią pieśni brytyjskiej kompozytorki Rebekki Clarke, a także utwory z francuskiej oraz niemieckiej literatury wokalnej. Ich bin der Welt abhanden gekommen Gustava Mahlera to monolog samotnego artysty niepotrafiącego odnaleźć się w zgiełku otaczającego go świata. Pieśni ze zbioru Rückert-Lieder, w odróżnieniu od jego monumentalnych symfonii, mają charakter intymny. Z kolei pieśni cygańskie Johannesa Brahmsa – Zigeunerlieder – chociaż były przeznaczone do użytku domowego, sprawdzają się również na estradach koncertowych. To zbiór będący wokalnym odpowiednikiem Tańców węgierskich, również noszących znamiona muzyki cygańskiej. Nie zabraknie też polskich kompozycji. Zabrzmią przedwojenne pieśni Grażyny Bacewicz: Róże oraz Samotność, będące przykładem subtelnej, a równocześnie pełnej kunsztu liryki miłosnej.

Wieczór dopełni zaś muzyka francuska – pianiści wykonają dzieła Claude’a Debussy’ego oraz Erika Satiego, jednego z najbardziej ekscentrycznych kompozytorów w historii muzyki. Jego twórczość miała silny wpływ na współczesnych mu francuskich kompozytorów, w tym m.in. słynną grupę Les Six z Francisem Poulenkiem, Arthurem Honeggerem czy Darius Milhaudem na czele. Charakterystyczne dla Satiego było ukucie abstrakcyjnych terminów muzycznych czy też nazw swych utworów – jednym z nich jest Trois morceaux en forme de poire oznaczający dosłownie Trzy utwory w formie gruszki – tytuł, który był prawdopodobnie odpowiedzią na zarzut dotyczący zbyt mało klarownego traktowania formy przez artystę.